Τα παιδία παίζει

Γνώσεις και αναγνώσεις - Σκέψεις πάνω σε ένα ποίημα

2011-03-26T17:45:00.000+02:00

Η Πόλις του Καβάφη είναι πάντα ένα επίκαιρο ποίημα για τους ανθρώπους με ευαισθησίες και προβληματισμούς. Σας το αφιερώνουμε με έναν σύντομο σχολιασμό από τη μαθήτρια του Β1 Χόξα Σοφία.

Κ.Π. Καβάφης
Η Πόλις

Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γη, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή•
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς•
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γη την χάλασες.

Το ποίημα είναι γραμμένο σαν διάλογος, με ύφος γλυκόπικρο και μελαγχολικό. Ο ποιητής θέλει να μας πει σε αυτό το ποίημα ότι την μοίρα μας την καθορίζουμε εμείς και όχι το μέρος στο οποίο βρισκόμαστε. Θέλει να μας δείξει ότι εάν δεν κοιτάξουμε μέσα μας να βρούμε και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα μας, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι όπου και να πάμε. Εάν όμως καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό που μας πονάει, αυτό που μας προβληματίζει μέσα μας, τότε θα καταφέρουμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι όπου κι αν βρισκόμαστε.
Το ποίημα μας προκαλεί ένα συναίσθημα της ελπίδας για κάτι καινούριο και καλύτερο, στην πρώτη στροφή, αλλά και μια πίκρα όταν ο ποιητής μας λέει για το πως χαράμιζε την ζωή του τόσα χρόνια. Στην δεύτερη στροφή το ύφος αλλάζει και γίνεται μελαγχολικό και θλιβερό, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αλήθεια καθώς ο ποιητής απαντάει και εξηγεί πως όλα τα αδιάξοδα δεν πρόκειται να αλλάξουν πηγαίνοντας απλώς σε ένα άλλο μέρος.

Γνώσεις και αναγνώσεις - Σκέψεις πάνω σε ένα ποίημα

2011-03-26T17:43:00.003+02:00

Από την ανέκδοτη αυτοβιογραφία του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη «Αϊτός χωρίς φτερά»

2011-02-19T10:11:00.000+02:00

(Συνέχεια σσ 6-7)
«Μια μικρή κηλίδα με ένα λεπτό στεφάνι ήταν το πρώτο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της «Αγίας Νόσου» όπως λέγεται η ασθένεια του HANSEN (κοινώς λέπρα). Ήταν η σφραγίδα του μαρτυρίου, το σημάδι ότι έπρεπε σιγά σιγά να συνηθίσω στην ιδέα ότι ο σταυρός προετοιμάζεται για να τον σηκώσω και να ανεβώ τον Γολγοθά μου.
Φέρνοντας στη μνήμη μου την εποχή των παιδικών μου χρόνων, νομίζω ότι ήμουν ένα ανήσυχο πνεύμα και το ένστικτό μου με οδηγούσε να είμαι παρατηρητικός και να θέλω να αγγίσω τη ζωή όσο μπορούσα περισσότερο με τρόπο που δεν παρετηρείτο σε άλλα παιδιά.
Καμάρωνα και υπερηφανευόμουν όταν ρωτούσε ο πατέρας μου τον Δάσκαλο και εκείνος εύρισκε πάντοτε τον τρόπο να τον καθησυχάζει για μένα, ότι θα είχα ένα μέλλον λαμπρό και ότι διακρινόμουν στα μαθηματικά που θα μου άνοιγαν την πόρτα για το Πολυτεχνείο.
Ήταν η εποχή που ο Ελληνικός στρατός είχε καταλάβει την Μικρά Ασία και το όνειρο της Μεγάλης Ελλάδας των δύο Ηπείρων και τον Πέντε θαλασσών είχε πραγματοποιηθεί. Στα ηρωικά αυτά χρόνια και εμείς τα μικρά παιδιά συμμετείχαμε στη μεγάλη χαρά και ομαδικά στους δρόμους του χωριού τραγουδούσαμε αυτό το τραγουδάκι («Εσύ θα πας στον πόλεμο παλληκαράς κι αντάρτης/ και ΄γω θα κλαίω θα θρηνώ ώσπου να πας και νάρθης».
Στην ηλικία των 8 ετών το 1922 ξέσπασε μια μεγάλη θύελλα στην Πατρίδα μου, η ανεπανόρθωτη καταστροφή της Μικράς Ασίας, την οποία όμως δε μπορούσα να συνειδητοποιήσω τότε, αλλά βλέποντας τους μεγαλυτέρους να θρηνούν στρατιώτες που δεν επέστρεψαν στο χωριό και τη γενική κατήφεια όλων των συγχωριανών παρασυρόμουνα και εγώ στην γενική μελαγχολία. Μεγάλος συνωστισμός υπήρχε στις πόλεις και στα χωριά από το ενάμισυ εκατομμύριο πρόσφυγες προϊόν της μεγάλης εθνικής καταστροφής. Ως συνέπεια λοιπόν αυτού του συνωστισμού και άλλων αιτίων διεδόθη παντού η ψωρίαση, η οποία εβασάνισε τους Έλληνες επί ένα περίπου έτος.
Οι σχολίατροι κινήθηκαν για να προλάβουν όσο μπορούσαν την εξάπλωσή της στα σχολεία απομονώνοντας εγκαίρως τα τυχόν κρούσματα.
Ήμουν στην Στ΄ τάξη τέλος Μαΐου του 1926, όταν ήλθε ιατρός στο μικρό χωριό μας για να κάμη τη σχετική επιθεώρηση. Μας διέταξε όλους με τη σειρά να τραβήξουμε τα μανίκια από τα σακάκια και από τα πουκάμισά μας και τότε αλλοίμονο στα δικά μου μικρά μπράτσα είδα από μια κηλίδα στρογγυλή ελαφρώς ερυθρά γύρω από την οποία ένα αδιόρατο στεφάνι χώριζε το υγιές μέρος από το άρρωστο.
Το έμπειρο μάτι του ιατρού Ντακάνη, μακαρίτη τώρα, διέγνωσε τη μοίρα μου. Δεν είπε τίποτα ιδιαίτερο σε μένα ούτε στα άλλα παιδιά, ούτε στο Δάσκαλο. Αφού τελείωσε την επιθεώρηση και πριν φύγη για την έδρα του ζήτησε να συναντήση τον μεγάλο μου αδελφό, τον Εμμανουήλ, με τον οποίο συνδεόταν με αδελφική φιλία. Τότε του ανεκοίνωσε ότι έπρεπε να φύγω για την Αθήνα, όπου προ ενός έτους είχε αναχωρήσει η αδελφή μου ως πάσχουσα και αυτή από την ιδίαν νόσον.
Σε μένα δεν ανεκοίνωσαν τίποτα, όμως στα πρόσωπά τους έβλεπα την κατήφεια και την θλίψη. Ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω τη διαίσθηση που παρουσιάζεται σε κείνον που παθαίνει την ασθένεια του Hansen, και τούτο διότι στην προτροπή του Σχολίατρου να ξεκουμπώσω του υποκάμισό μου σαν κάτι να με προειδοποιούσε, δεν ήθελα, και τραβούσα τα μανίκια κουμπωμένα και αργότερα συνειδητοποίησα το γεγονός ότι η αθώα αυτή κίνηση ήταν μοιραία, γιατί αποτελούσε το ξέκομμα από τη ζωή και τον χωρισμό από τον κόσμο και τους άλλους συνανθρώπους, το πέρασμα στην απέναντι όχθη και που το ποτάμι αυτό έμεινε αγεφύρωτο και θα μένη μέχρι να κλείσω τα μάτια».

Απόσπασμα από την ανέκδοτη αυτοβιογραφία του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη «Αϊτός χωρίς φτερά»

2011-02-15T09:05:00.000+02:00

Ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης πέρασε 20 χρόνια ως ασθενής στη Σπιναλόγκα. Ο δυναμικός του χαρακτήρας, η βαθιά του μόρφωση και ψυχική καλλιέργεια τον βοήθησαν όχι μόνο να αντέξει τη μοίρα του, αλλά και να αγωνισθεί για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής για όλους τους ασθενείς του νησιού. Στο εξής θα δημοσιεύουμε αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του, προκειμένου να φωτίσουμε τις συνθήκες ζωής στη Σπιναλόγκα, αλλά και το μεγαλείο ενός ανθρώπου που δίνει με τη ζωή του μαθήματα ανθρωπιάς, περηφάνιας και αξιοπρέπειας...

Πρόλογος
«Το βιβλίο τούτο δε θα γραφόταν ποτέ αν δεν υπήρχε μέσα μου ένα κύμα αγανακτήσεως εναντίον όλων εκείνων που ησχολήθησαν με το θέμα της ζωής των Χανσενικών.
Υψώνω τη φωνή μου και κραυγάζω με όλη τη δύναμή μου διαμαρτυρόμενος εναντίον όλων. Παρουσιάζω την αλήθεια πρόσωπο με πρόσωπο σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως ηλικίας, θρησκείας, φυλής ή χρώματος για να διαλύσω το μεγάλο παράπονο εκατομμυρίων Χανσενικών που άφησαν το μάταιο αυτό κόσμο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αυτό το βαθύ παράπονο και την πίκρα που βάραινε πάντα τη ζωή τους γιατί οι «υγιείς» σκόπιμα και με κακία είχαν απλώσει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από την ιδιότυπη αυτή αρρώστια που στο κάτω κάτω έβγαινε από τα σπλάχνα της ίδιας της κοινωνίας.
Νέοι και νέαι όλου του κόσμου αγωνισθείτε με όλες σας τις δυνάμεις, για να γκρεμίσετε τα τείχη των προκαταλήψεων και ρίξετε πλούσιο φως για να φωτίσετε τα σκοτεινά σημεία της ζωής μας που με χίλιους τρόπους προσπάθησαν οι κοινωνίες να κρύψουν. Μυστήρια και ψεύτικοι θρύλοι δεν πρέπει να υπάρχουν εις βάρος ανθρώπων που έζησαν και ζουν πάνω στη μικρή μας γη. Όταν το ανθρώπινο πόδι κατόρθωσε να πατήσει περήφανα πάνω στο φυσικό δορυφόρο της γης, τη Σελήνη. Δεν είμαι ούτε λογοτέχνης ούτε φιλόσοφος. Θα προσπαθήσω όμως, αραδιάζοντας τη νήμα της ζωής μου να σας γνωρίσω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια ενώπιον Θεού και ανθρώπων, με την κρυφή ελπίδα ότι η αφήγηση αυτή θα βοηθήσει συνανθρώπους στον ανηφορικό δρόμο της ζωής, που όλοι περνούμε στον πρόσκαιρο αυτό κόσμο.(…) Το φτωχό μου αυτό δημιούργημα το αφιερώνω στη σύζυγό μου Αναστασία, το λυχνάρι, οδηγό και βοηθό της ζωής μου».

Φωτογραφίες από τη συνέντευξη της κυρίας Κλεάνθης Ρεμουντάκη

2011-02-14T20:23:00.003+02:00

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από την συνέντευξη της κυρίας Κλεάνθης Ρεμουντάκη, ανιψιάς του Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη, ο οποίος νοσηλεύτηκε στη Σπιναλόγκα και αγωνίστηκε για τη βελτίωση των όρων ζωής στο νησί. Αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία του κυρίου Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη θα δημοσιευτούν σύντομα.

2011-02-11T18:16:00.002+02:00

Γ. Ρίτσος
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΞΟΡΙΑΣ Ι
27 Ὀκτωβρίου 1948
Ἐδῶ τ᾿ ἀγκάθια εἶναι πολλὰ -
ἀγκάθια, καστανά, κίτρινα ἀγκάθια,
σ᾿ ὅλο τὸ μάκρος τῆς μέρας, ὡς μέσα στὸν ὕπνο.
Ὅταν περνοῦν τὸ συρματόπλεγμα οἱ νύχτες
ἀφήνουν μικρὰ κουρέλια ἀπ᾿ τὴ φοῦστα τους.
Τὰ λόγια ποὺ μᾶς φάνηκαν ὄμορφα κάποτε
χάσαν τὸ χρῶμα τους σὰν τὸ γιλέκο τοῦ γέρου στὸ σεντοῦκι
σὰν ἕνα λιόγερμα σβησμένο στὰ τζάμια.

2011-02-11T14:40:00.002+02:00

Η ομάδα ανάγνωσης ... εν δράσει. Μπορεί η ανάγνωση του "Νησιού" να μην προχωράει γρήγορα, σίγουρα όμως περνάμε καλά στις συναντήσεις! Για την ιστορία, η ομάδα μας έχει αναλάβει να διαβάσει το Νησί της V. Hislop και να εξετάσει το θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού σε όλες του τις μορφές. Στο τέλος της χρονιάς θα οργανώσουμε μία έκθεση προς τιμήν του Γ. Ρίτσου, στην οποία θα συνεξετάσουμε το θέμα της πολιτικής εξορίας. Μέχρι τότε η έρευνα συνεχίζεται... Μέινετε σε επαφή, γιατί ακολουθεί μία συνέντευξη με μεγάλο ενδιαφέρον!
Μέλη της ομάδας είναι οι μαθητές της Β΄Τάξης:
Ανδρουλιδάκης Κωνσταντίνος
Μαζωνάκης Γεράσιμος
Αγγελάκης Μάριος
Αλεξάκη Φιλοθέη
Ζαφρά Αργυρώ
Κοντογιαννάκη Κατερίνα
Γαλετάκη Εβελίνα
Κοκολάκη Πόπη
Ασπραδάκης Ελπιδοφόρος
Διαμαντοπούλου Ιωάννα
Λιανουδάκης Θοδωρής
Καρχιμάκη Μαρία
Καρύδης Χρήστος
Guest Star: Δαμουλάκης Γιώργος

2010-06-01T14:01:00.003+03:00

Λαγγουβάρδου Μαρία, Γ2

Το κραχ του ΄29

Ήταν Σάββατο νομίζω…Σάββατο 24 Απριλίου του 2010… Πρωί πρωί βρισκόμουν στο εργαστήριο του αγαπημένου μου εφευρέτη… Πειραματιζόταν με τη νέα του εφεύρεση, μια μηχανή του χρόνου η οποία θα μας βοηθούσε να ζήσουμε από κοντά τις αγαπημένες μας ιστορικές στιγμές και να δούμε αν όλα όσα μας διδάσκουν στο μάθημα της ιστορίας αληθεύουν. Ήμουν η μοναδική εθελόντρια και σε λίγο θα ξεκινούσε για εμένα μια συναρπαστική εμπειρία και για εκείνον η ολοκλήρωση της καριέρας του αφού μία χρονομηχανή επρόκειτο να είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση όλων των εποχών.

Η στιγμή είχε φτάσει. Εκείνος με ρώτησε για χιλιοστή και τελευταία φορά αν ήμουν έτοιμη για κάτι τέτοιο και αν ήμουν σίγουρη ότι ήμουν ικανή να αντιμετωπίσω τους διάφορους κινδύνους. Απάντησα ναι με τόση σιγουριά που ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό φάνηκε περίεργη. Ύστερα με προειδοποίησε ότι είχα στη διάθεση μου μονάχα μια μέρα για να πάρω το υλικό που χρειαζόμασταν και να κάνω τις παρατηρήσεις μου. Η αγαπημένη μου ιστορική στιγμή ήταν το κραχ του 29 και έτσι ανέφερα στον αγαπημένο μου εφευρέτη την χρονολογία στην οποία ήθελα να με στείλει. Ένα ταξίδι στο χρόνο ξεκινούσε και εγώ ήμουν ενθουσιασμένη.

Έτσι επιβιβάστηκα στην υποτιθέμενη χρονομηχανή και λέω υποτιθέμενη γιατί εμένα περισσότερο με υποβρύχιο μου έμοιαζε αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Ξαφνικά τα πάντα άρχισαν να γυρίζουν. Εκατομμύρια χρώματα άρχισαν να στροβιλίζονται στην ατμόσφαιρα και εγώ μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου βρέθηκα λιπόθυμη στο έδαφος. Στο έδαφος; Κάνοντας ξανά και ξανά στον εαυτό μου την ίδια ερώτηση κατάλαβα πόσο ανόητα είχα σκεφτεί. Δεν βρισκόμουν πλέον στη μηχανή του χρόνου όπως πίστευα αλλά είχα προσγειωθεί απότομα στο έδαφος σε μία ακαθόριστη προς το παρών ιστορική στιγμή. Ήταν η σωστή; Δεν ήταν; Η πορεία επρόκειτο να τα δείξει όλα.

Όταν μου πέρασε η ζάλη άρχισα να κοιτάζω γύρω μου. Ύστερα σηκώθηκα και με αργά βήματα παρακολουθούσα το περιβάλλον και τους ανθρώπους που με περικύκλωναν. Προσπάθησα αρκετές φορές να μιλήσω σε κάποιους από αυτούς ζητώντας πληροφορίες αλλά μάταια. Με αγνοούσαν όλοι τους παντελώς και για την ώρα δεν είχα εξιχνιάσει το γιατί. Στη συνέχεια άρχισα να καταλαβαίνω πως οι πιθανότητες να μην συμμετέχω αλλά να είμαι απλώς παρακολουθητής σε ότι συνέβαινε ήταν πολλές. Καθώς προχωρούσα και σκεπτόμενη την μία και μοναδική μέρα που είχα στη διάθεσή μου είδα ένα πλήθος κόσμου συνωστισμένο έξω από χρηματιστήρια και τράπεζες . Κρατώντας την κάμερά μου την φωτογραφική μηχανή και το σημειωματάριο μου έβγαζα φωτογραφίες και βιντεοσκοπούσα οτιδήποτε με ενδιέφερε αφού έκανα και τις απαραίτητες σημειώσεις.

Τα πάντα προς το παρών ήταν ακριβώς όπως τα είχα διδαχτεί. Η συνεχής άνοδος των τιμών των μετοχών στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης είχε οδηγήσει πολλούς μεγάλους επενδυτές στην πώληση των μετοχών τους αφού ήθελαν να εισπράξουν μέρος από τα κέρδη τους. Παρατηρούσα τους μικροεπενδυτές που έσπευσαν να πουλήσουν τις μετοχές τους και όπως ήταν φυσικό μέσα στον πανικό που επικρατούσε ανακοινώθηκε η γενική κατάρρευση των τιμών στο χρηματιστήριο. Παρακολουθούσα ανθρώπους να κλαίνε να φωνάζουν να επιτίθενται ο ένας στον άλλον… Η όλη ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με πόλεμο. Συνέχισα να προχωράω με την ελπίδα να μην ήταν όλα ακριβώς όπως τα είχα διδαχτεί. Η ιδέα και μόνο ότι όλα όσα μας είχε πει η καθηγήτριά μας για τις μαζικές αυτοκτονίες ήταν αλήθεια με σόκαρε. Ξαφνικά ένιωσα πως όλοι μου οι φόβοι ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μου.

Μπροστά μου είχα ένα από τα πιο ψηλά κτίρια της πόλης. Στην οροφή του βρίσκονταν αμέτρητοι άνθρωποι άντρες κυρίως οι οποίοι έπεφταν ο ένας μετά τον άλλο και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρίσκονταν νεκροί στο έδαφος. Δίπλα τους ήταν μανάδες και παιδιά που ούρλιαζαν για την απώλεια των πατεράδων και των συζύγων τους αλλά και κακόμοιρα παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς είχαν αυτοκτονήσει.

Δεν άντεχα να βλέπω την κατάντια του κόσμου. Λυπόμουνα τόσο εκείνα τα παιδιά που ευχόμουνα από τα βάθη της καρδιάς μου να μπορούσα να πάρω εκείνα τα παιδιά μαζί μου πίσω στο μέλλον. Όσο και να το ήθελα όμως ήξερα πως αυτό ήταν αδύνατο… Έτσι αφού είχα συλλέξει όλο το υλικό που χρειαζόμουνα θα έπαιρνα τον δρόμο για την επιστροφή αφού πρώτα θα έβρισκα την χρονομηχανή μου.

Κατάφερα να την βρω πολύ εύκολα γιατί έχω μάθει να θυμάμαι τους δρόμους. Έτσι μπήκα μέσα και σχημάτισα την επιθυμητή χρονολογία 2010 δηλαδή. Ύστερα από λίγο αφού πέρασα την ίδια ζάλη και άλλη μία λιποθυμία άνοιξα τα μάτια μου και είδα τον αγαπημένο μου εφευρέτη. Εντελώς ασυναίσθητα τον αγκάλιασα και έβαλα τα κλάματα. Είχα υποστεί σοκ με την εικόνα εκείνων των αβοήθητων παιδιών. Όταν ηρέμησα καθίσαμε και του διηγήθηκα όλα όσα είχαν συμβεί και όταν του έδειξα το υλικό που είχα καταγράψει και τις παρατηρήσεις που είχα κάνει ενθουσιάστηκε.

Μια καινούργια μέρα ξεκινούσε και για τους δυο μας. Για εμένα ως μαθήτρια και για εκείνον ως εφευρέτης. Το υλικό που είχα συλλέξει ήταν ακριβώς ότι ήθελε ο αγαπημένος μου εφευρέτης και εγώ είχα πάρει σημαντικές γνώσεις και είχα ζήσει εκπληκτικές εμπειρίες χάρη σε αυτήν την εφεύρεση. Η μηχανή του χρόνου δούλευε και ήταν σε άριστη κατάσταση. Έτσι από εδώ και στο εξής θα έχουμε την δυνατότητα να εξερευνήσουμε οποιαδήποτε ιστορική στιγμή μας ενδιαφέρει.

Οι εργασίες των μαθητών στη νεότερη ιστορία

2010-05-16T08:23:00.007+03:00

Το θέμα της φετινής εργασίας για τους μαθητές της Γ΄τάξης του σχολείου μας ήταν:
"Ένα ταξίδι με τη μηχανή του χρόνου: Περιγράψτε την ιστορική στιγμή στην οποία θα θέλατε να μεταφερθείτε".
Δημοσιεύω τις εργασίες που ξεχώρισαν, οι περισσότερες όμως έγιναν στο powerpoint και μπορείτε να τις δείτε στη διεύθυνση: http://users.las.sch.gr/fousteri/ergasies/. Ευχαριστώ όλα τα παιδιά που εργάστηκαν, αλλά και όλους τους μαθητές της Γ΄ γι΄αυτήν την όμορφη χρονιά που περάσαμε... Καλό Καλοκαίρι!

Νίκανδρος Σηφάκης, Γ1

Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος ζει με την οικογένειά του κοντά στη Νέα Υόρκη στην τρίτη δεκαετία του 20^ου αιώνα. Έχω έναν αδελφό επιχειρηματία στην πόλη αυτή ο οποίος ζει εκεί με την γυναίκα του.

ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΙΜΑ

1925. Ζω με την οικογένειά μου σε μια υπέροχη ζωή ,στο Ισττσέστερ, μερικά χιλιόμετρα μακριά από την Νέα Υόρκη, μέρος από όπου κατάγεται η γυναίκα μου ,Κιμ. Όλα εδώ κυλούν υπέροχα. Δόξα το Θεό η σοδειά είναι καλή και μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με το εισόδημα. Η γυναίκα μου ανακοίνωσε ότι περιμένει το δεύτερο παιδί της οικογένειας και μόλις το άκουσα το καταχάρηκα.

Συχνά λάμβανα γράμματα από τον αδερφό μου τον Έβανς που ζούσε στην Νέα Υόρκη. Μου έλεγε πως η ζωή αυτού και της οικογενείας του κυλούσε επίσης υπέροχα. Είχε ένα μαγαζί με ρούχα το οποίο είχε πολύ κίνηση. Μου είπε μια μέρα ότι έβαλε την επιχείρηση του στο χρηματιστήριο ελπίζοντας ότι θα αυξηθεί το κεφάλαιο του. Φαινόταν αισιόδοξος.

Γενικά υπήρχε μια αισιοδοξία εκείνη την εποχή. Χρήμα υπήρχε και πολύ μάλιστα. Ήμασταν μια χώρα που αναπτυσσόμασταν ραγδαία. Από εμάς δανείζονταν και οι Ευρωπαίοι. Από όπου και να το έβλεπε κάποιος θα καταλάβαινε ότι η Αμερική ήταν ένα μεγαθήριο.

1927. Η ζωή μας πηγαίνει όλο προς το καλύτερο. Όλα κυλούν υπέροχα και στην Νέα Υόρκη και στα προάστια. Το δεύτερο παιδί μου γεννήθηκε, η σοδειά ήταν καλή και τα προϊόντα πουλιόνταν. Και ο αδερφός μου από το καλό στο καλύτερο. Και αυτός πουλούσε τα εμπυρεύματα του. Και στο χρηματιστήριο όλα καλά του πήγαιναν.

Παράλληλα νέα προϊόντα βγήκαν στη αγορά. Το αποκορύφωμα το «αμερικάνικο θαύμα» της Φορντ, μιας αυτοκινητοβιομηχανίας που ελάχιστοι γνώριζαν την ύπαρξη της, που ήταν ένα αυτοκίνητο που έφερε επανάσταση στον τομέα αυτό.

Το 1928 η Αμερική βρισκόταν στην καλύτερη περίοδο της μέχρι τότε ιστορίας της. Ακόμα και ο ίδιος ο Κάλβιν Κόλιτζ βγήκε και είπε ότι η χώρα μπορεί να κοιτάζει το παρόν με ικανοποίηση και το μέλλον με αρκετή αισιοδοξία. Κανείς δεν ένιωθε φόβο για κάτι κακό που μπορούσε να γίνει. Όλοι πίστευαν πως θα ζούσαν μια άνετη ζωή. Κανείς δεν σκεφτόταν αρνητικά. Όλα ήταν θετικά για όλους.

Ήμαστε στις 16 Οκτωβρίου του 1929. Οι ΗΠΑ συνέχιζε να αναπτύσσεται θετικά. Το βράδυ εκείνης της μέρας δεν ήταν και το πιο ευχάριστο στην οικογένειά μου. Πέσαμε για ύπνο με την γυναίκα μου. Αυτή είχε κοιμηθεί ενώ εγώ διάβαζα εφημερίδα. Με πήρα και εμένα ο ύπνος αργότερα. Ξαφνικά αυτή άρχιζε να μην αισθανόταν καλά. Ξύπνησε αναστατωμένη τις πρώτες πρωινές ώρες. Ξύπνησα και εγώ. Την πλησίασα και τη ρώτησα τι είχε και αυτή μου είπε ότι είδε ένα περίεργο εφιάλτη. Είδε ότι πολλοί άνθρωποι ,ντυμένοι στα μαύρα, κρατούσαν ,ο καθένας από αυτούς ένα σάκο δολάρια, τα οποία ήταν βαμμένα με αίμα. Τους είδε να τα ρίχνουν σε ένα τεράστιο λάκκο και μετά να πέφτουν και οι ίδιοι μέσα. Εγώ παραξενεύτη κα και ξαναέπεσα για ύπνο. Δεν σκέφτηκα τη μπορεί να σήμαινε. Το ίδιο συνεχιζόταν και τα επόμενα βράδια. Έβλεπε πάντα τον ίδιο εφιάλτη.

Μετά από λίγες μέρες, για την ακρίβεια την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου λαμβάνω γράμμα από τον αδερφό μου. Μου μιλούσε για ένα σχέδιο που έβαλε μπροστά αυτός και πολλοί άλλοι επιχειρηματίες της Νέας Υόρκης. Βλέποντα ότι πήγαινε καλά η επιχείρηση του, όπως και τον υπόλοιπων επιχειρηματιών, αποφάσισαν όλοι μαζί να πουλήσουν τις μετοχές τις μετοχές τους. Ήλπιζαν όλοι πως θα αγοράζονταν και γίνονταν πλούσιοι.

Έτσι κι έγινε λοιπόν. Όλοι ήθελαν να πουλήσουν τις μετοχές τους επειδή είχαν υψηλές τιμές για να εισπράξουν το κέρδος. Αποτέλεσμα ήταν να πέσουν οι τιμές των μετοχών, επειδή η προσφορά ήταν πολύ μεγάλη και δεν υπήρχε η ανάλογη ζήτηση γιατί δεν υπήρχαν οι ανάλογοι αγοραστές. Και έτσι βρέθηκαν οι μετοχές στα χέρια τους χωρίς να έχουν αξία. Η μεγάλη πτώση των τιμών δημιούργησε πανικό και έτσι έγινε το περίφημο κραχ του 1929. Ήταν Πέμπτη 24 Οκτωβρίου ή αλλιώς μαύρη Πέμπτη. Μια καταστροφική μέρα για την παγκόσμια ιστορία.

Από την αρχή ήταν προφανές ότι το σχέδιο αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ένδειξη υπέρμετρης αισιοδοξίας. Ένα σχέδιο χωρίς σχέδιο! Δεν υπήρχε λογική. Η ιδέα του εύκολου χρήματος που μας διακατείχε τότε μας έκανε να σκεφτούμε το μέλλον μόνο αισιόδοξα και όμορφα χωρίς να ζυγίζουμε τις καταστάσεις, τα αρνητικά και τα θετικά. Όλοι εμείς που βλέπαμε τα πράγματα τόσο αισιόδοξα αλλάξαμε πλεύση και όλα έγιναν απαισιόδοξα. Τότε κατάλαβα το όνειρο της γυναίκας μου και τι σήμαιναν όλα αυτά.

Στην οικογένειά μου προσπαθήσαμε να κρατηθούμε ψύχραιμοι. Όσο και να προσπαθούσαμε να κρύψουμε την άθλια κατάσταση που επικρατούσε από τα παιδιά μας η θλίψη μας φαινόταν στο πρόσωπό μας. Βρίσκαμε χαζές δικαιολογίες για να μην καταλάβουν τίποτα. Και τα χειρότερα έρχονταν.

Έλαβα γράμμα από τον αδερφό μου. Η άθλια κατάστασή του ήταν εμφανέστατη. Ποτέ δεν είχε κάνει τόσα ορθογραφικά λάθη. Έλεγε ότι δεν ήξερε τι να κάνει. Αυτός είχε χρεοκοπήσει. Οι τιμές των μετοχών τις επιχείρησής του είχαν καταρρεύσει. Το μαγαζί του πια δεν είχε τόσο πολύ κόσμο. Σκεφτόταν να το πουλήσει για να βγάλει λίγα λεφτά, για να αγοράσει λίγο φαγητό. Δεν του άρεσαν τα νερόβραστα που έδιναν στα συσσίτια είναι η αλήθεια. Είχε απογοητευτεί πάρα πολύ.

Πήρα την πρωτοβουλία να πάω στη Νέα Υόρκη την επομένη. Ήθελα να δω την κατάσταση που επικρατούσε.. Είχα να πάω καιρό στη Νέα Υόρκη και δεν ήθελα να ξαναπάω. Έπρεπε όμως να δω τον αδερφό μου. Έβαλα λίγα αγροτικά προϊόντα μέσα σε μια τσάντα, αποχαιρέτησα την γυναίκα μου και έφυγα με το λεωφορείο της γραμμής.

Το λεωφορείο δεν σταμάτησε στο σταθμό αλλά σε ένα οικόπεδο. Οι σταθμοί χρησιμοποιούνταν για τα συσσίτια. Κίνησα λοιπόν προς το σπίτι του Έβανς. Καθώς πήγαινε προς τα'κει αντίκριζα εικόνες που η αλήθεια είναι πως μου φέρναν αναγούλα. Έβλεπα ανθρώπους ντυμένους στη τρίχα με κοστούμια κομψά να σέρνονται στα πεζοδρόμια, άλλους με ταμπέλες που ζητούσαν απελπισμένα κάτι να φάνε, οτιδήποτε.

Έφτασα στο σπίτι του αδερφού μου. Μου άνοιξε η γυναίκα του. Καθίσαμε στον καναπέ. Μου διηγήθηκε τι γινόταν μέσα στην πόλη. Την πείνα, τις αυτοκτονίες στην Γουόλ Στριτ. Μου είπε μετά ότι ο Έβανς κίνησε προς το χρηματιστήριο και με παρακάλεσε να πάω να τον φέρω. Την ρώτησα που ακριβώς είναι και μου απάντησε: 'Ακολούθησε το αίμα και θα το βρεις'. Έτσι κι έκανα λοιπόν. Κοίταξα δεξιά μου και είδα ανθρώπους να σηκώνουν πτώματα και να τα πηγαίνουν κάπου, αφήνοντας πίσω μια λωρίδα αίματος. Την ακολούθησα και έφτασα στην Γουόλ Στριτ. Τότε ήταν που ένιωσα πραγματικά χάλια. Το ένα πτώμα ήταν πάνω στο άλλο. Και συνεχώς άνθρωποι να πέφτουν από την κορυφή. Προς στιγμήν είχα ξεχάσει τον λόγο που πήγα εκεί. Άρχισα να ψάχνω τον αδερφό μου αλλά μάταια. Δεν τον βρήκα πο υθενά.

Μόλις έφευγα και ένας καινούργιος σωρός από πτώματα σηκωνόταν. Νόμιζα πως είδα τον αδερφό μου εκεί μέσα. Μόλις συνειδητοποίησα ότι όντως αυτός ήταν. Άρχισα να ζαλίζομαι και να παραπατάω. Πήγα αμέσως στο σπίτι και ενημέρωσα την γυναίκα του. Έπρεπε να της το πω. Την πήραν τα κλάματα.

Αμέσως της πρότεινα να έρθει να μείνει μαζί μας στα προάστια και έτσι κι έγινε.

Σε λίγες μέρες κηδεύσαμε τον Έβανς. Δύσκολη μέρα. Η κουνιάδα μου γύρισε μαζί μου στο Ισττσεστερ. Εκεί συνεχίσαμε τη ζωή μας όλοι μαζί

Τα πράγματα καλυτέρευσαν στη συνέχεια με τον Ρούζβελτ . Η οικονομία

επανήλθε σιγά-σιγά στους κανονικούς της ρυθμούς. Το μόνο που μας έλειπε ήταν ο Έβανς. Κι όλοι αναρωτιόμασταν 'Έπρεπε να περιμένεις Έβανς, βιάστηκες να φύγεις.'

Μάνος Φραγκιαδάκης, Γιώργος Σπύρου, Γ3

Η απόβαση στη Νορμανδία

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πιο εκτεταμένη γεωγραφικά και δαπανηρή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους ένοπλη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, στην οποία ενεπλάκη η πλειοψηφία των εθνών, που πάλευαν ταυτόχρονα σε διάφορα σημαντικά θέατρα πολέμου, και που κόστισε περίπου 55,5 εκατομμύρια ζωές. Άρχισε στις 7 Ιουλίου 1937 στην Ασία και στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 15 Αυγούστου 1945. "Καινοτομία" αυτού του πολέμου: Η Ατομική Βόμβα. Με το τέλος του πολέμου άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος, εξαιτίας της γιγάντωσης της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία, παρότι νικήτριες, έχασαν το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών τους. Τέλος, από τον πόλεμο αυτό αναδείχτηκαν ως υπερδυνάμεις οι Η.Π.Α. και η Σοβιετική Ένωση.

Απόβαση της Νορμανδίας
Η Απόβαση της Νορμανδίας με κωδική ονομασία Operation Overlord ήταν η Συμμαχική απόβαση στα παράλια της Γαλλίας, που έλαβε χώρα στις 6 Ιουνίου 1944, μέρα γνωστή (εσφαλμένα) και ως D-Day [1]. Αντικειμενικός σκοπός της απόβασης ήταν να δημιουργήσει ένα προγεφύρωμα από την Καν έως το Χερβούργο, μέσω του οποίου οι Σύμμαχοι θα περνούσαν στρατεύματα από τη Μεγάλη Βρετανίαστην ηπειρωτική Ευρώπη.
Η Μάχη της Νορμανδίας που ακολούθησε, τελείωσε στις 19 Αυγούστου 1944, όταν τα Συμμαχικά στρατεύματα πέρασαν το Σηκουάνα. Επικεφαλής του όλου εγχειρήματος ορίσθηκε ο Αμερικανός αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.
Η αρχική επίθεση έγινε σε δυο φάσεις: κατά τα μεσάνυχτα 5ης προς 6η δυο Αμερικανικές αερομεταφερόμενες μεραρχίες και μια Βρετανική έπεσαν στα μετόπισθεν, και την αυγή ακολούθησε αμφίβια απόβαση Συμμαχικών δυνάμεων που ξεκίνησε κατά τις 6:30. Η διεξαγωγή της απόβασης απαίτησε τη μεταφορά στρατευμάτων και υλικού από την Αγγλία και την Ουαλία με μεταγωγικά αεροπλάνα και πλοία, καθώς και υποστήριξη πυρών από αέρα και θάλασσα. Έγιναν επίσης ναυτικές επιχειρήσεις αντιπερισπασμού και παρενόχλησης προκειμένου να μην επέμβει το Γερμανικό Ναυτικό στις περιοχές που θα γινόταν η απόβαση, ενώ η θάλασσα της Μάγχης αποναρκοθετήθηκε από τις γερμανικές νάρκες και ποντίσθηκαν νέες.
Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος πάνω από τρια εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους οι 195.700 ήταν το προσωπικό των Συμμαχικών σκαφών. Η απόβαση έλαβε χώρα στη χερσόνησο Κοταντέν, την ανατολική όχθη του ποταμού Ορν και τον κόλπο του Σηκουάνα, σε πέντε παραλίες με τα κωδικά ονόματα Gold Beach, Juno Beach, Omaha Beach, Sword Beach και Utah Beach. Θεωρήθηκε ότι ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1944, όταν πια είχε εδραιωθεί το προγεφύρωμα των Συμμάχων. Μέχρι τότε είχαν συνολικά μεταφερθεί 850.000 άνδρες, 148.000 οχήματα και 570.000 τόννοι προμηθειών στις γαλλικές ακτές από 7.000 πλοία, από τα οποία μόλις 59 βυθίστηκαν.

Οργάνωση της επιχείρησης
Απαρχές

Ο Βρετανοί πίεζαν από νωρίς για μια Συμμαχική απόβαση σε ευρωπαϊκό έδαφος. Είχαν και ως απροσδόκητο σύμμαχο τον Στάλιν, που πίεζε για τη δημιουργία δεύτερου μετώπου, ώστε να ανακουφιστεί το ρωσικό από τη γερμανική πίεση. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, ήταν πολύ περισσότερο επιφυλακτικοί: Γνώριζαν ότι επιχείρηση τέτοιου μεγέθους χρειαζόταν πολύ προσεκτική προετοιμασία, για να μη καταλήξει σε τραγική αποτυχία (όπως είχε συμβεί στη Διέππη (Dieppe) με τους Καναδούς τo 1942). Αποφασίστηκε ότι προείχε η κατάληψη ολόκληρης της Βόρειας Αφρικής πριν γίνει δυνατή μια απόβαση σε οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης. Στη διάσκεψη της Καζαμπλάνκα τον Ιανουάριο του 1943 διαπιστώθηκε ότι το κλίμα είχε εξελιχτεί πλέον έτσι που να επιτρέπει το σχεδιασμό μιας μεγάλης αποβατικής επιχείρησης στην Ευρώπη. Αρχικά προτάθηκε ότι τον Αύγουστο του 1943 θα ήταν δυνατή η δημιουργία μιας "γέφυρας" μεταξύ Βρετανίας και Χερσονήσου του Κοταντέν (Cotentin Peninsule) στη Νορμανδία, απ' όπου θα ήταν δυνατή η έναρξη μιας επιχείρησης μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, ύστερα από πιο ώριμες σκέψεις, το σχέδιο αυτό κρίθηκε υπερβολικό και εγκαταλείφθηκε.
Λιμένες "Μάλμπερι"

Don't argue the matter; The difficulties will argue for themselves
Ουίνστων Τσώρτσιλ

Ένα βασικό πρόβλημα της μεταφοράς - κυρίως του υλικού - ήταν η έλλειψη κατάλληλων λιμένων στην περιοχή. Οι μεγάλοι λιμένες (Χερβούργο,Χάβρη, Καλαί) της Νορμανδίας κατέχονταν από τους Γερμανούς και ήταν ουτοπικό να ζητηθεί η κατάληψή τους (σε καλή κατάσταση) πριν ή κατά την απόβαση, καθώς μάλιστα το Χερβούργο και η Χάβρη είχαν άριστα οργανωθεί αμυντικά. Αποφασίστηκε, λοιπόν, ύστερα από ιδέα του Τσώρτσιλ, η κατασκευή δύο "προκατασκευασμένων" λιμανιών, τα οποία ονομάστηκαν "Μάλμπερι" (Mulberry): Ένα στην Όμαχα μπιτς (Μάλμπερι "Α") και ένα στην Αρρομάνς (Γκολντ μπιτς) (Μάλμπερι "Β"). Η ιδέα ήταν απλή: Τα προκατασκευασμένα πλωτά μεταλλικά τμήματα θα ρυμουλκούνταν μέχρι τις γαλλικές ακτές και εκεί θα στερεώνονταν με τη βοήθεια μπετονένιων αρμών και θα συνδέονταν με μεταλλικούς διαδρόμους με την ακτή. Η υπερδομή θα προστίθονταν αργότερα. Απαιτούμενος χρόνος κατασκευής: Μόλις δύο εβδομάδες. Η δυναμικότητα καθενός υπολογίστηκε ίση με αυτή του λιμένα του Ντόβερ. Τα λιμάνια αυτά πράγματι κατασκευάστηκαν, αλλά στις 19 Ιουνίου 1944 μια μεγάλης έντασης θύελλα κατέστρεψε μεγάλα τους τμήματα. Στην Αμερικανική ζώνη αποφασίστηκε η εγκατάλειψή του, στη Βρετανική ζώνη επισκευάστηκε και συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι την ολοκλήρωση των επιχειρήσεων.

Το σχέδιο της Απόβασης
Η απόβαση αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί σε αρχικά τέσσερις διαφορετικούς τομείς ("παραλίες", beach). Αργότερα προστέθηκε και μια πέμπτη (η Γιούτα μπιτς) με το σκεπτικό ότι ήταν πολύ κοντά (μόνο 60 km) στο μεγάλο και σημαντικό λιμάνι του Χερβούργου.Στις δύο δυτικότερες (Γιούτα Μπιτς, Utah Beach και Όμαχα Μπιτς, Omaha Beach) θα αποβιβάζονταν Αμερικανοί, στην τρίτη (Γκολντ Μπιτς, Gold Beach) Βρετανοί, στην τέταρτη (Τζούνο Μπιτς, Juno Beach) Καναδοί και Βρετανοί και στην πέμπτη, ανατολικότερη (Σγουόρντ Μπιτς, Sword Beach) Βρετανοί και μια μικρή μονάδα των "Ελεύθερων Γάλλων". Οι δυνάμεις κάθε τομέα είχαν συγκεκριμένους αντικειμενικούς στόχους. Παράλληλα θα ρίπτονταν με αλεξίπτωτα η 82η και 101η Αμερικανικές Αερομεταφερόμενες Μεραρχίες, η 6η Βρετανική Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και το 1ο Καναδικό Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών, ενώ θα γινόταν και αερομεταφορά στρατευμάτων με ανεμόπτερα.
Ο διάπλους της Μάγχης και η φάση εφόδου της απόβασης έλαβαν την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ποσειδών" (Operation Neptune).
Οι Νορμανδικές ακτές παρουσιάζουν την ιδιομορφία της έντονης παλίρροιας. Για να αποβιβαστούν όλες οι δυνάμεις υπό τις ίδιες συνθήκες, ως ώρα απόβασης στην Όμαχα και την Γιούτα μπιτς ορίστηκε η 06:30, ενώ η απόβαση των βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων είχε προγραμματιστεί μεταξύ των ωρών 07:00 και 08:00.

Οι θέσεις

Γιούτα μπιτς
Άνδρες του 8ου Αμερικανικού Συντάγματος Πεζικού αποβιβάζονται στην Γιούτα μπιτς. 6 Ιουνίου 1944
Στην Παραλία αυτή αποβιβάστηκε το VII Αμερικανικό Σώμα Στρατού. Βασικά εμπόδια σε αυτόν τον τομέα δεν ήταν τόσο τα παράκτια έργα και οι δυνάμεις αμύνης, όσο τα φυσικά εμπόδια που θα συναντούσαν οι αποβατικές δυνάμεις κατά την προώθησή τους στο εσωτερικό, καθώς το έδαφος συχνά πλημμύριζε και υπήρχαν πολλοί φράκτες, ενώ οι δρόμοι ήταν περιτριγυρισμένοι από πυκνή και υψηλή βλάστηση: Οι ντόπιοι τους αποκαλούν "Bocage". Το εμπόδιο αυτό αποδείχτηκε καθοριστικό, καθώς ό,τι κινείτο σε αυτού του τύπου δρόμους ήταν ευκολότατος στόχος για τα αεροπλάνα και δε διέθετε τρόπο διαφυγής.

Όμαχα μπιτς
Αποτελούσε το σύνδεσμο μεταξύ αμερικανικών και βρετανικών δυνάμεων και, ταυτόχρονα, σημαντικό κόμβο μεταξύ της χερσονήσου του Κοταντέν και της πεδιάδας της Καν. Ήταν η πιο καλά φυλασσόμενη περιοχή, γι' αυτό αποφασίστηκε η συμμετοχή της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας, που είχε πολεμική εμπειρία, στην επιχείρηση αυτού του τομέα. Το έδαφος παρουσίαζε αρκετές δυσκολίες: Σε αντίθεση με τις άλλες ζώνες εφόδου δεν ήταν επίπεδο, αλλά εμφάνιζε λοφίσκους, απότομες κρημώδεις πλαγιές και εξογκώματα που ήταν άμεσα αναγνωρίσιμα και από τη θάλασσα. Η φύση του εδάφους ήταν τέτοια που επέτρεπε στους αμυνόμενους στην ακτή να την εποπτεύουν με ευκολία, ενώ τα περάσματα προς το εσωτερικό ήταν ιδιαίτερα στενά. Επιπλέον, οι Γερμανοί είχαν κατασκευάσει μια σειρά πολυβολείων που δέσποζαν της ακτής και των περασμάτων, τα οποία έπρεπε να καταληφθούν με άμεση έφοδο. Εδώ σημειώθηκε και μια σημαντική παράλειψη του συμμαχικού τμήματος πληροφοριών: Σχεδόν πίσω από την Όμαχα μπιτς στάθμευε η 352η γερμανική Μεραρχία πεζικού, η οποία πιστευόταν ότι βρισκόταν 20 μίλια πιο μέσα, κοντά στο Σαιν Λο. Την απόβαση στην παραλία αυτή ανέλαβε το 5ο Αμερικανικό Σώμα Στρατού. Αντικειμενικός σκοπός του η εδραίωση ενός προγεφυρώματος μεταξύ των θέσεων Πορ-εν-Μπεσσέν (Port-en-Bessin) και ποταμού Βιρ (Vire), ώστε να μπορέσει να προωθηθεί προς Σαιν Λο και Κομόν (Caumont) και να αποκόψει τις γερμανικές επικοινωνίες.

Γκολντ μπιτς
7 Ιουνίου 1944: Βρετανικό άρμα προχωρά προς τα ενδότερα από την Γκολντ μπιτς
Αποτελούσε τον αντικειμενικό σκοπό της 50ής Μεραρχίας του 2ου Βρετανικού Σώματος Στρατού. Πρώτος αντικειμενικός σκοπός η κατάληψη της λουτρόπολης Αρρομάνς, όπου προβλεπόταν η κατασκευή του πρόχειρου λιμανιού "Μάλμπερι Β" και να προωθηθεί προς τον κόμβο της Μπαγιέ (Bayeux), διατηρώντας την επαφή με τους Αμερικανούς της Όμαχα και τους Καναδούς της Τζούνο μπιτς. Η αντίσταση που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί ήταν λυσσαλέα, ωστόσο κατάφεραν να την ξεπεράσουν, κύρια χάρη στον εξοπλισμό τους με τα λεγόμενα "Funnies" (αστεία) της 79ης θωρακισμένης μεραρχίας: Επρόκειτο για τροποποιημένα άρματα μάχης Σέρμαν Μ4 "Crab", τα οποία στο πρόσθιο τμήμα τους έφεραν δύο μακρείς μεταλλικούς βραχίονες, συνδεδεμένους με ένα κύλινδρο. Σε αυτόν ήταν δεμένα μακριά συρματόσχοινα ή αλυσίδες. Όταν ο κύλινδρος περιστρεφόταν, τα συρματόσχοινα κτυπούσαν το έδαφος σαν μαστίγια, εξουδετερώνοντας, κατ' αυτό τον τρόπο, τις νάρκες που ενδεχομένως υπήρχαν στο έδαφος. Η χρήση αυτού του άρματος περιόρισε κατά πολύ τις ανθρώπινες απώλειες.
Τζούνο μπιτς
Καναδοί στρατιώτες στην Τζούνο μπιτς. 7 Ιουνίου 1944
Εδώ αποβιβάστηκε η 3η Καναδική μεραρχία. Οι Καναδοί έφεραν πολύ βαριά την ήττα και εξουδετέρωση της 2ης καναδικής μεραρχίας στην απόβαση της Διέππηςτο 1942. Από αυτή την αποτυχία, ωστόσο, είχαν διδαχτεί πολλά. Η γερμανική αντίσταση στο Κουρσέλ-συρ-Μερ (Courselles-sur-Mer) κάμφθηκε σύντομα και οι Καναδοί προέλασαν σχεδόν αυθημερόν, προς τον αντικειμενικό τους στόχο, το αεροδρόμιο του Καρπικέ (Carpiquet) στα δυτικά της Καν, επιτυγχάνοντας τη βαθύτερη διείσδυση της 6ης Ιουνίου και έχοντας σχετικά χαμηλές απώλειες.
Σουόρντ μπιτς
6 Ιουνίου 1944: Συμμαχικά στρατεύματα στην Σουόρντ μπιτς
Στη θέση αυτή αποβιβάστηκε η 3η Βρετανική μεραρχία πεζικού και μικρές γαλλικές δυνάμεις. Αντικειμενικός της σκοπός η προέλαση προς την Καν και η ευθυγράμμισή της με τις αερομεταφερόμενες ομάδες ανατολικά του ποταμού Ορν. Οι γέφυρες του Ορν είχαν καταληφθεί από τις αερομεταφερόμενες (με ανεμοπλάνα) δυνάμεις του ταγματάρχη Τζον Χάουαρντ. Παρόλ' αυτά, αντικειμενικός σκοπός όπως η Καν ήταν ανέφικτος για τη δύναμη μιας μεραρχίας, έστω και αν αυτή έκαμψε την παράκτια αντίσταση και ενισχύθηκε από τις αερομεταφερόμενες: Οι Γερμανοί σταμάτησαν την προέλαση των Βρετανών αρχικά με την 21η Μεραρχία Πάντσερ, η οποία ενισχύθηκε από τη 12η Μεραρχία Πάντσερ SS.

Σχολιασμός ποιήματος

2010-04-06T22:16:00.002+03:00

Στο ποίημα που ακολουθεί προβάλλεται πολύ δυναμικά το θέμα της μετριότητας. Εσύ τι πιστεύεις; Πώς αντιλαμβάνεσαι το ποίημα;

Ασημάκης Πανσέληνος

ΣΚΑΛΑ

Μέτρια ζωή, που ρεύεις και ξοδεύεσαι

σ’ επιτυχίες μικρές και δίχως έννοια,

πραγματοποιώντας όλα σου τα ινδάλματα,

τα κάνεις όλα αισχρά και τιποτένια.

Δραματική η πνοή της μετριότητας,

η σταδιοδρομία, το σκαλοπάτι,

γίνεται το ύψος ζήτημα οριζόντιο

και χάνεις τ’ όραμά σου από το μάτι.

Η σκάλα είναι γελοίο κατασκεύασμα

που σου μετράει το ύψος κατά δόσεις,

να κατρακυλιστείς μέσα στα βάραθρα,

παρά στη μετριότητα να ενδόσεις.

(Από τη συλλογή Μέρες οργής, 1945)

Σχολική γιορτή 25ης Μαρτίου

2010-03-24T20:34:00.000+02:00

Από τη σημερινή εκδήλωση μόνο ευχάριστες αναμνήσεις θα μας μείνουν. Ευχαριστούμε όλα τα παιδιά που βοήθησαν στη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου και κυρίως εκείνα που κουράστηκαν τόσο πολύ για να παρουσιάσουν το μονόπρακτο θεατρικό "Το κακό συναπάντημα" του Ιω. Κονδυλάκη (Αρσίντα, Μάνο, Γιάννη και Τέλη). Απολαύστε τις πρώτες φωτογραφίες από τη γιορτή και ας ελπίσουμε να ακολουθήσουν και άλλες ανάλογες εκδηλώσεις...

Υ.Γ. Μην ξεχάσετε να αφήσετε το σχόλιό σας!

2010-03-09T09:40:00.002+02:00

Ζητήσατε φωτογραφίες από τον αγώνα ποδοσφαίρου με το αθλητικό. Η ομάδα σε πλήρη ανάπτυξη...

2010-03-08T23:13:00.003+02:00

Αξίζει να δει κανείς τη μαγική έλξη που ασκεί πάνω του ο θάνατος. Τα αστέρια του Νοτιά προμηνύουν το επερχόμενο τέλος του φίλου του. Φυσικό και μεταφυσικό μαζί...Τι λέτε;

Νέα από τις πρόβες

2010-03-07T14:50:00.002+02:00

Γνήσιο υποκριτικό ταλέντο και πολλή καλή διάθεση από τους μαθητές που συμμετέχουν στην προετοιμασία της γιορτής της 25ης. Καμαρώστε τους στην πρόβα!

Σχολιασμός ποιήματος

2010-03-02T23:18:00.007+02:00

Η Β΄Γυμνασίου μελετά τον Καββαδία. Με την ευκαιρία, μπορούμε να κουβεντιάσουμε για τη γοητεία που ασκεί το πουλί Μαραμπού στον ποιητή.Θέλετε να σχολιάσετε τη συγκεκριμένη στροφή; Πώς την καταλαβαίνετε; Τι συναισθήματα σας δημιουργεί; Νιώσατε ποτέ έτσι;
Για να διαβάσετε όλα τα ποιήματα του Καββαδία, μπορείτε να πάτε στη διεύθυνση: http://users.sch.gr/fousteri/kavadias

Παρουσίαση βιβλίου από τη συνεργάτιδα της στήλης Φωτεινή. Διαβάστε ακόμα τις παλιότερες παρουσιάσεις από την Αθηνά και τον Χρυσόστομο...

2010-02-13T22:09:00.004+02:00

Από τη μαθήτρια της Β΄τάξης Σταυρουλάκη Φωτεινή

Ηλίας Βενέζης

Το Νούμερο 31328

Εισαγωγή
Ο συγγραφέας και το έργο του
α. Ο συγγραφέας
Ο Ηλίας Βενέζης, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ηλία Μέλλου, γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου του 1904 στο Αϊβαλί της Μ. Ασίας. Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (1914) μαζί με τη μητέρα του και τα πέντε αδέλφια του εκπατρίζονται στην Μυτιλήνη, ενώ ο πατέρας του με μία αδελφή του εξορίζονται στο εσωτερικό της Ανατολής. Το 1919 όλη η οικογένεια επιστρέφει στο Αϊβαλί, όπου και θα παραμείνει ως τη Μικρασιατική καταστροφή. Στα 1922 συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τους Τούρκους και οδηγείται με 3.000 συμπατριώτες του χριστιανούς στα εργατικά τάγματα της Ανατολής, ενώ έχει τελειώσει το γυμνάσιο και ετοιμάζεται να πάει για σπουδές στο εξωτερικό. Ύστερα από 14 μήνες, προς το τέλος του 1923, συναντά την οικογένεια του στη Μυτιλήνη(είναι ένας από τους 23 που επέζησαν από τη σκληρή αιχμαλωσία). Στα 1924 διορίζεται υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα, ενώ παράλληλα αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες στην Καμπάνα της Μυτιλήνης τις εντυπώσεις του από την ομηρία, με προτροπή του Μυριβήλη. Με την εγκατάστασή του στην Αθήνα (1932) συνεχίζει την λογοτεχνική του παραγωγή και την υπαλληλική του σταδιοδρομία στην Τράπεζα της Ελλάδος. Στις 28 Οκτωβρίου του 1943 συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και απομονώνεται σε κελί μελλοθανάτου στο Χαϊδάρι.
Από το 1946 συνεργάζεται με διάφορες εφημερίδες, ενώ παράλληλα τα βιβλία του εκδίδονται σε διάφορες γλώσσες. Το 1957 συνταξιοδοτείται και εκλέγεται τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1963 ταξιδεύει στην ΕΣΣΔ, στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Συγγραφέων. Από το χρόνο αυτό και ως το 1967 θα είναι με τον Αλέξη Μινωτή συνδιευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ επίσης από το ν ίδιο χρόνο και ως το 1966 πρόεδρος των Ευρωπαίων Συγγραφέων. Τέλος, στις 3 Αυγούστου του 1973 πέθανε στην Αθήνα, αφού πάλεψε σκληρά με επώδυνη αρρώστια, και θάφτηκε στο Μόλυβο της Λέσβου.

β. Το έργο

Διηγηματογράφος, μυθιστοριογράφος και συγγραφέας ταξιδιωτικών εντυπώσεων κυρίως ο Βενέζης άρχισε τη λογοτεχνική του σταδιοδρομία στη Μυτιλήνη( είχαν προηγηθεί μερικές εμφανίσεις του σε περιοδικά της Σμύρνης και της Πόλης χωρίς ιδιαίτερη σημασία) δημοσιεύοντας το1924 στην Καμπάνα του Μυριβήλη ένα μέρος από το Νούμερο 31328. Το πρώτο που εξέδωσε ήταν η συλλογή διηγημάτων . Την φήμη του ο Βενέζης την απόκτησε κυρίως από την τριλογία του που αναφέρεται στη Μικρασιατική καταστροφή( το Νούμερο 31328, 1931 , τη Γαλήνη 1939, και την Αιολική Γή).

Περίληψη του βιβλίου
Η αφήγηση αρχίζει με την επιλογή των εφήβων και των νέων που οι Τούρκοι τους προορίζουν για τα τάγματα εργασίας. Η επιλογή αυτή πραγματοποιείται τη στιγμή που το αλλόφρον πλήθος αναζητάει ένα μέσο για να περάσει από τις ακτές της Ιωνίας στη μητροπολιτική Ελλάδα. Όσοι επιλέχτηκαν οδηγούνται σε πρόχειρα καταλύματα, όπου επισημαίνονται εκείνοι που θα εκτελεστούν. Κατά διαστήματα απάγονται ομάδες ολόκληρες αιχμαλώτων που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το μίσος και τα πάθη των νικητών δεν ικανοποιούνται από τα δεινοπαθήματα μόνο των αιχμαλώτων αλλά πρέπει να κορεστούν από την εξόντωσή τους. Η διαδικασία αυτή που γεμίζει φόβο τους αιχμαλώτους και τους υποχρεώνει να ζουν με την αγωνία του αναμενόμενου θανάτου κρατάει μέρες ολόκληρες, ώσπου όσοι επέζησαν, συνταγμένοι σε ομάδες, μπουλούκια για την ακρίβεια, παραλαμβάνονται από ένοπλους φρουρούς για να μεταφερθούν στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Έτσι αρχίζει μια μαρτυρική πορεία που κρατάει μέρες ολόκληρες. Στη διάρκειά της η κούραση, η πείνα, η δίψα και οι εξευτελισμοί αφαιρούν κάθε ανθρώπινο συναίσθημα από το πλήθος αυτό και το μεταβάλλουν σε απλά ζώα, που το μόνο που τους απομένει ζωντανό είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, η ελπίδα και η προσπάθεια τους να επιζήσουν. Δεν πρόκειται πλέον για τους ανθρώπους αλλά για απλούς αριθμούς. Την προσωπικότητά τους την αντικαθιστά ο αριθμός, το νούμερο, που ο καθένας φέρνει στο στήθος του σαν σημάδι αναγνώρισης. Κάποτε επιτέλους όσοι αιχμάλωτοι επέζησαν φτάνουν στο Κίρκαγατς. Εκεί οι συνθήκες της ζωής τους αλλάζουν, γίνονται πιο ανθρώπινες, και αυτό έχει ως συνέπεια να ξαναβρούν σε κάποιο μέτρο τουλάχιστο, τον παλιό τους εαυτό. Είναι υποχρεωμένοι να εργαστούν. Προσλαμβάνονται συνήθως σε αγροκτήματα. Και εκεί, ανάλογα με τους ανθρώπους στους οποίους θα τύχουν, βρίσκουν συχνά τη ζεστασιά της ανθρώπινης παρουσίας, την καλοσύνη, την ανθρωπιά, ακόμα και τον έρωτα. Παρά την τραγική θέση τους και την πολύ σκληρή συνήθως εργασία, έχουν το συναίσθημα ότι είναι άνθρωποι. Τα συναισθήματα και οι ψυχικές τους αντιδράσεις που ήταν ναρκωμένες, αρχίζουν πάλι να λειτουργούν κανονικά. Οι αριθμοί μεταβλήθηκαν σε ανθρώπους. Τέλος, όσοι επέζησαν, αναχωρούν για να μεταφερθούν στο ελληνικό έδαφος.

Η γλώσσα δεν παρουσιάζει τίποτα το εντυπωσιακό απλά χρησιμοποιεί πολλές τούρκικες λέξεις όπως ογλούμ που σημαίνει γιέ μου, ανά που σημαίνει μητέρα, βενζέ= ζυγαριά κ.α. Στόχοι του συγγραφέα είναι να καταθέσει μια αυθεντική μαρτυρία για την αιχμαλωσία. Σύνταξη απλή, λόγοι παραστατικοί, κοφτές ασύνδετες εκφράσεις και μονολεκτικές προτάσεις.

Κριτική του έργου από βιβλιοκριτικούς

1.( Απ. Σαχίνης) Το Νούμερο 31328 είναι ένα ζεστό κομμάτι τραγικής και απελπισμένης ζωής, μιας ζωής που προσπαθεί να πιαστεί από τον εαυτό της. Η εικόνα μιας μαρτυρικής και οδυνηρής πραγματικότητας που υπήρξε ακριβώς έτσι όπως περιγράφεται, μα που ο αναγνώστης δεν θέλει να την πιστέψει και να την παραδεχτεί. Στις σελίδες του αντικρίζουμε πρόσωπο με πρόσωπο, το θάνατο δοκιμάζουμε την αντοχή του ανθρώπου στη δύναμη του μαρτυρίου και του πόνου, παρακολουθούμε την προσπάθεια του ζώου, που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, να κρατηθεί στη ζωή. Αλλά, γενικότερα, ο συγγραφέας στο Νούμερο 31328 δε θέλησε να πλάσει μοναδικούς και ιδιαίτερους χαρακτήρες με αυτόνομη υπόσταση και ανεξάρτητη ζωή. Έτσι ο Ηλίας Βενέζης τα χρησιμοποιεί μόνο και μόνο για να παρουσιάσει και να μορφοποιήσει πεζογραφικά τα περιστατικά, τις πράξεις και τις εικόνες της αιχμαλωσίας.

2. (Α. Καραντώνης) Το Νούμερο 31328,σημείωσε μια εξαιρετική επιτυχία και συνέβαλε σημαντικά στην εντύπωση, πως επιτέλους αρχίζουμε να αποχτούμε πεζογραφία. Ήταν ένα αφήγημα πληθωρικό και ακατάστατο, γεμάτο από την παρουσία των ανθρώπων, πλουτισμένο από φοβερά επεισόδια μαρτυρίων και από φόβο. Πολλοί το θεωρούν ως το αριστούργημα του Βενέζη ίσως γιατί είναι το πιο αντικειμενικό από τα έργα του παρά την παρουσία του συγγραφέα ως κεντρικού προσώπου όλης της αφήγησης. Αλλά ήταν ένα βιβλίο πολύ νεανικό, γραμμένο σε μι α ηλικία που ο συγγραφέας δεν αισθανόταν την ανάγκη να γυρέψει τίποτα γιατί ήταν πολύ φυσικό να νομίζει ότι τα είχε όλα.

3.(Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος ) Το Νούμερο 31328 δεν συγκίνησε μονάχα με την τραγικότητα του αλλά συγκίνησε και με την καλοσύνη του με το καρτερικό μοίρασμα της κακομοιριάς που εξαγιάζει την ανθρώπινη ύπαρξη. Θα ήθελα ακόμα να προσθέσω πως καθώς στη μορφή του βιβλίου στην όλη του έκφραση δεν υπάρχει καμία προσπάθεια κομψογραφίας έτσι και στην προσφορά του ανθρώπινου τύπου και τη πράξης δεν βρίσκεται καθόλου περίσσεια. Το δράμα της αυτοσυντήρησης ανάμεσα στην αντικειμενική ανάγκη και στην ατομική αντίδραση.

Τέλος ένα εντυπωσιακό απόσπασμα από το έργο είναι
ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΠΙΚΡΑΜΕΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΦΟΡΤΩΘΗΚΑΜΕ ΤΑ ΤΣΟΥΒΑΛΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ. ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΙ. ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΦΟΒΟ ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΝΑ ΞΑΝΑΪΔΩΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.

Βιβλιοπαρουσίαση

2010-02-07T12:54:00.003+02:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΘΗΤΡΙΑ ΤΟΥ Β2 ΤΟΥ 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΗΤΕΙΑΣ ΑΘΗΝΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΔΑΚΗ.
ΕΤΟΣ 2010

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ
Της F.H BURNETT
Εκδόσεις Παπαδόπουλος Αγγλία στην χρονική περίοδος του 1905-1924.
Κατατάσσεται στην ομάδα της κλασσικής λογοτεχνίας για παιδιά.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Η F.H.BURNETT γεννήθηκε το 1849 στο Manchester της Αγγλίας. Άνηκε σε μια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια με άλλα τέσσερα παιδιά. Μετά τον θάνατό του πατέρα της μετακόμισαν στην Αμερική. Παντρεύεται τον DR.SWAN BURNETT και αποκτούν μαζί δύο παιδιά. Ξαναγυρνά στην Αγγλία μετά το χωρισμό με τον πρώτο της άντρα, αλλά αποτυγχάνει κι ο δεύτερος γάμος της, και το 1980 πεθαίνει ο μεγάλος της γιος. Μετά το 1901 έζησε στις Βερμούδες και στο Long Island,όπου και ασχολούταν με την κηπουρική, τη θεοσοφία και τη χριστιανική επιστήμη. Η μικρή πριγκίπισσα κυκλοφόρησε σε μορφή βιβλίου το 1905.
Συνέχισε να γράφει μέχρι το θάνατό της το 1924.
Περίληψη
Η Μαίρη Λένοξ ένα στριμμένο και αντιπαθητικό κορίτσι που γεννήθηκε στις Ινδίες, από Άγγλούς γονείς, αλλά έμεινε ορφανή στα εννέα της χρονιά, αναγκάστηκε να πάει να πάει να μείνει στο αρχοντικό του παράξενου θείου της, στα βαλτοτόπια της Βόρειας Αγγλίας.
Η Μαίρη αρχίζει να κάνει μακρινούς περιπάτους στους έρημους κήπους του αρχοντικού και μαθαίνει για κάποιον κήπο που μένει κλειδωμένος από τότε που πέθανε η γυναίκα του θείου της.
Συνάπτει φιλικές σχέσεις με ένα κοκκινολαίμη, μ’ένα γέρο κηπουρό κι ένα παιδί της ηλικίας της, τον Ντίκον, που ξέρει όλα τα μυστικά της φύσης και συνεννοείται με τα ζώα και τα πούλια.
Αλλά και με τον Κόλιν δημιουργεί φιλικές σχέσεις, τον άρρωστο γιο του θείου της που της θυμίζει τον δικό της εαυτό πριν να γιατρευτεί από το παιχνίδι και την ξενοιασιά στη φύση.
Εκείνον ανακαλύπτει σ’ένα μυστικό δωμάτιο του αρχοντικού.
Τα τρία παιδιά αποφασίζουν να βρουν το μυστικό κήπο και να τον ξαναζωντανέψουν. Ο μυστικός κήπος είναι ένας ύμνος για τη φύση. ένας ύμνος για τη ζωή.

ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΙ Σ’ΑΥΤΟ
Το μυθιστόρημα αυτό, γραμμένο με βάση προσωπικές παρατηρήσεις , και με αυθόρμητο τρόπο, καταφέρνει να μας παρουσιάσει τις ευεργετικές επιπτώσεις που έχει η φύση προς τους ανθρώπους, όταν εκείνη τρέφουν προς αυτή αισθήματα αγάπης και δεν έχουν προς αυτήν εχθρικές τάσεις.
Επίσης το κείμενο αυτό, αποτελεί μια πηγή πληροφοριών

-για την καθημερινή ζωή στην περιοχή της Ινδίας.

-για την ανούσια ζωή που περιβάλλει τον άνθρωπο όταν χαρακτηρίζεται από εγωισμό, και θεωρεί πως είναι αυτός ο οποίος πρέπει να συγκεντρώνει πάνω του όλα τα βλέμματα αλλά και την προσοχή τον άλλον.

-πως μπορεί να αλλάξει την τάση του αυτή έχοντας ως σύμμαχο του μονάχα την φύση χωρίς να εξαρτάται από τα υλικά αγαθά.

-πως ο άνθρωπος για να επιβιώσει χρειάζεται τα πνευματικά και όχι τα υλικά αγαθά τα οποία αποτελούν πρωτεύοντα ρολό στη σημερινή υλιστική κοινωνία την οποία ζούμε έχοντας ως απώτερο σκοπό την διεύρυνση των πνευματικών του και όχι των υλιστικών του χαρακτηριστικών.

-και τον τρόπο με τον οποίον καταφέρνει να ξεφύγει από την εξάρτηση που του προκαλούν τα υλικά αγαθά έχοντας άμεση επαφή με τη φύση.

ΤΡΟΠΟΣ ΓΡΑΦΗΣ
Ύφος καθαρό σαφές και λιτό, το οποίο θιγεί πολλά προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η σύγχρονη εποχή όσον αφορά την ψυχοσύνθεση των ατόμων οι οποίοι χαρακτηρίζονται από εγωισμό και εσωστρέφεια.
Και πως όμως αυτό μπορεί να αλλάξει με την βοήθεια του φυσικού περιβάλλοντος.
ΓΛΩΣΣΑ
Απλή ,λιτή, κατανοητή με την προσθήκη λεξιλογίου ενός μορφωμένου ατόμου που χαρακτηρίζεται από ωραίες και νεοτεριστηκές εκφράσεις του ευρωπαϊκού κόσμου.
Επίσης γίνεται έντονη η χρήση μεταφορών δίνοντας μας πολλά χαρακτηρίστηκα των ηρώων(κοκκινολαίμης, εγωίστρια, ασθενικό αγόρι)
Επίσης βλέπουμε έντονη την παρουσία του διαλόγου ο οποίος προσδίδει στο κείμενο ζωντάνια και παραστατικότητα κάνοντας τον αναγνώστη να κατέχει ενεργή θέση στην διαδραμάτηση των γεγονότων.
Τέλος το κείμενο χαρακτηρίζεται από αλληλουχία η οποία κάνει ομαλή την σύνδεση των προτάσεων με την βοήθεια διαθρωτικών λέξεων.
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ«Τους επόμενους μήνες, πάντως, μέσα στον κήπο συνέβησαν πραγματικά μαγικά γεγονότα. Τα παιδιά πήγαιναν κάθε μέρα εκεί και ο Κόλιν δυνάμωνε όλο και περισσότερο. Ταυτόχρονα, και ο κήπος μέρα με τη μέρα γινόταν ομορφότερος. Είχε πλημμυρίσει λουλούδια. Ακόμα κι η παραμικρή του γωνιά είχε γεμίσει κόκκινα, μαβιά, χρυσαφένια και γαλάζια μπουμπούκια. Κλαδιά από αναρριχώμενες τριανταφυλλιές είχαν μπερδευτεί στους κορμούς των δέντρων, σκαρφάλωναν στους τοίχους και έπλεκαν στεφάνια σχηματίζοντας λουλουδένιες αψίδες.»

Νους υγιής... η συνέχεια στην οθόνη σας!

2010-01-21T19:28:00.007+02:00

Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι μαθητές υποστηρίζουν ότι το αγαπημένο τους μάθημα είναι η γυμναστική. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν δείχνουν το γιατί. Μάλλον εκεί περνάμε καλύτερα από τα περισσότερα μαθήματα... Έχετε δει τόσα χαμόγελα την ώρα των αρχαίων;

2010-01-18T18:41:00.002+02:00

Του μαθητή της Β’ Γυμνασίου Ρεΐζη Χρυσόστομου
ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Του Μ. Καραγάτση
Επιμέλεια-Εισαγωγή: Άντεια Φράντζη
Εκδόσεις: Εστία (Ι.Δ. Κολλάρου & ΣΙΑΣ Α.Ε.)
Εικονογράφηση εξώφυλλου: Κατερίνα Καραγάτση
Ημερομηνία επανέκδοσης: 2002

Ο συγγραφέας
Ο Μ. Καραγάτσης γεννήθηκε το 1908 στην Αθήνα και το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Ροδόπουλος.
Το αινιγματικό του αρχικό Μ. λέγεται πως προέρχεται από το όνομα Μίτια, έκφραση αγάπης για τον σπουδαίο Ρώσο λογοτέχνη Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι και ιδίως από το έργο του «Αδελφοί Καραμαζώφ». Το επίθετο «Καραγάτσης» το υιοθέτησε από το δέντρο καραγάτσι κάτω από το οποίο καθόταν και διάβαζε μικρός κοντά στην εκκλησία της Ραψάνης.
Το 1924 τελειώνει το γυμνάσιο και σπουδάζει νομικά στην Γκρενόμπλ , τα οποία τελειώνει τον επόμενο χρόνο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1927 παίρνει μέρος στον Α’ Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που οργανώνει η Νέα Εστία με το διήγημα «κα Νίτσα» το οποίο θα αποσπάσει τον Α’ έπαινο και θα δημοσιευτεί το 1929 στο συλλογικό τόμο με τα βραβευμένα διηγήματα του διαγωνισμού.
Πεθαίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 1960 σε ηλικία 52 ετών αφήνοντας ανολοκλήρωτο «το 10», το μυθιστόρημα που έγραφε εκείνο τον καιρό.
Τεράστιο κρίνεται το έργο του με βιβλία όπως, «Συνταγματάρχης Λιάπκιν», «Γιούγκερμαν», «Ο Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου», «Η Μεγάλη Χίμαιρα», «Ο κίτρινος φάκελος» κ.α.
Εντάσσεται επάξια στην γενιά του 30.

________________________________________

Κεντρική Ιδέα Έργου
Ο τρόπος ζωής των ανθρώπων σε διάφορα μέρη της Γης.

Το ενδιαφέρον του έργου
Το ταξιδιωτικό αυτό διήγημα με βάση προσωπικές παρατηρήσεις και πολλά αποδεικτικά στοιχεία αποτελεί μια πηγή πληροφοριών πάνω:
στη φυσική ομορφιά και το περιβάλλον κυρίως στον κάμπο της Θεσσαλίας και της νησιωτικής Ελλάδας
τα ήθη, τα έθιμα , τις παραδόσεις και την ιδιοσυγκρασία διαφόρων λαών, όπως οι Αμερικάνοι, οι Σκωτζέζοι και οι Αγγλοι.

Τρόπος ΓραφήςΚύριο χαρακτηριστικό του ύφους είναι η αμεσότητα και η παραστατικότητα που επιτυγχάνεται με τον διάλογο και τους παροντικούς χρόνους. Κυρίαρχη θέση στο διήγημα κατέχει ο σχολιασμός που γίνεται σε ορισμένα σημεία πολύ έντονος και συλλειτουργεί με την ειρωνεία , τον σαρκασμό και την καυστικότητα. Καθ’ αυτόν τον τρόπο ο συγγραφέας μοιράζεται τις σκέψεις και τον εσωτερικό του κόσμο άμεσα με τον αναγνώστη. Η πυκνή περιγραφή και ο πλούσιος λόγος εντονοποιούν το στοιχείο της εικονοποιίας όπως οι μεταφορές και οι προσωποποιήσεις.

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα
1.«Ο Όλυμπος είναι μεγάλος. Δεν χωράει ούτε σ’ εφημερίδα, ούτε σε βιβλίο, ούτε στην ψυχή του ανθρώπου. Όποιος είδε τις κορυφές του να μουνταίνουν μες το μούχρωμα τις αμφυλίκης, ένιωσε εκείνο το δέος που γέννησε τους θεούς της Ελλάδας ή απλώς τους θεούς.»

2. «Για να καταλάβεις την Πόλη, πρέπει να περπατήσεις. Όχι τραμ. Όχι ταξί. Οι ομορφιές της Πόλης δεν είναι φανερές στα μάτια του βιαστικού διαβάτη. Δεν βρίσκονται πάντοτε στην οριζόντια προέκταση της οπτικής ακτίνας. Δεν μιλάν. Δεν φωνάζουν: «Εδώ είμαι. Στάσου να με ιδείς». Όχι. Oι ομορφιές της Πόλης είναι διακριτικές, κρυμμένες στα πιο απίθανα μέρη, πονηρότατα ντυμένες, πολλές φορές, με τα κουρέλια της ασκήμιας και της αθλιότητας. Πρέπει λοιπόν να περπατήσεις, να περπατήσεις. Tο μάτι σου πρέπει να είναι ερευνητικό, ανήσυχο. H νοημοσύνη σου ακονισμένη σαν ξυράφι. H ψυχή σου σε συναγερμό. H ευαισθησία σου να δονείται. Oι ιστορικές σου γνώσεις, πάντοτε εν επιφυλακή, να εξάπτουν τη φαντασία σου. Kαι να περπατάς. Nα περπατάς ώσπου να μη νιώθεις τα πόδια σου απ’ την κούραση. Ωσότου η ψυχή σου κορεσθεί από εικόνες, το μυαλό σου από στοχασμούς. Kαι τότε, όταν νιώσεις πως η αφομοιωτική σου ικανότητα άγγιξε το μέγιστο της αποδόσεώς της, τότε να καθίσεις στο υπαίθριο καφενεδάκι της πρώτης πλατειούλας που θα συναπαντήσεις. Nα παραγγείλεις καφέ και ναργιλέ. Nα αφήσεις την εσπερινή επίκληση του μουεζίνη να σε διαποτίσει με τη νωχελική γοητεία της. Nα ευφρανθείς με το θρόισμα του αποσπερνού ανέμου στα φύλλα των πλατάνων. Nα δεχθείς το γαληνεμένο λουτρό των δειλινών φωτοσκιάσεων. Nα βυθισθείς στην ευδαιμονία της άνοιας. Kαι να μεταρσιωθείς. Kαι να εξαϋλωθείς. (M.Kαραγάτσης)»

Βιβλιοκριτική
Ο Δημήτρης Ροδόπουλος, δηλαδή ο Μ. Καραγάτσης, δοκίμασε τις δυνάμεις του σε όλα τα είδη του πεζού λόγου (διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα, δοκίμιο, κριτική, ακόμα και στο θέατρο) και πέτυχε να μας δώσει αφηγήματα που μας ξαφνιάζουν σήμερα με την φρεσκάδα και την πρωτοτυπία τους. Βιβλία του όπως Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν, ο Γιούγκερμαν, ο αυτοβιογραφικός Μεγάλος ύπνος, Ο κίτρινος φάκελος αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το αναγνωστικό κοινό για τη σύνθετη και ευφάνταστη πλοκή τους, την καταιγιστική τους δράση, τις ψυχολογικές αναλύσεις των ηρώων και, βέβαια, για τον προκλητικό τους ερωτισμό.
Διαχρονικά επίκαιρος ο Μ. Καραγάτσης, αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας απολύτως σύγχρονος συγγραφέας. Αν και παραθεωρημένος από τους κριτικούς της γενιάς του αγαπήθηκε όσο λίγοι από το αναγνωστικό κοινό.

Περίληψη
Ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού προβάλλει και σχολιάζει τον τρόπο ζωής των ανθρώπων σε διάφορα σημεία της Γης επιμένοντας στο φυσικό κάλλος και την ιδιοσυγκρασία των λαών που ζουν σε αυτές τις περιοχές.
Αρχικά, προλογίζει με την ελληνική Θεσσαλία, το μέρος όπου γεννήθηκε και πρωτονειρεύτηκε . Περιγράφει και εξετάζει αναλυτικά την απαράμιλλη φυσική ομορφιά, την καρπερή γη και την σπάνια πυκνή βλάστηση σε σημείο να ταυτίζεται απόλυτα με το τοπίο.
Έπειτα, μεταφέρεται στην Αγγλία, τονίζοντας τις βασικές διαφορές Άγγλων και Σκοτσέζων, όσον αφορά την ιδιοσυγκρασία τους. Ισχυρίζεται πως οι Άγγλοι είναι βραδείς σε σύλληψη και κατανόηση καταστάσεων, ενώ ο Κέλτικος λαός διακρίνεται από ορθολογισμό και ανεξάντλητη φαντασία.
Κατόπιν, ταξιδεύει στην ανερχόμενη Αμερική, που αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα βιομηχανοποιημένης κοινωνίας και μοναδικής έλλειψης αισθητικής. Αντικρούει την μονότονη ζωή των Αμερικάνων, «τροχανθρώπους» όπως τους χαρακτηρίζει λόγω της μανίας τους να πραγματοποιούν αποκλειστική και υπερβολική χρήση του αυτοκινήτου και την τάση τους να προσομοιάζουν τη φύση με ψεύτικες καταστάσεις.
Στη συνέχεια μεταφέρεται στην Σμύρνη και με τους νοσταλγικούς περιπάτους που πραγματοποιεί ανασύρει μνήμες από την παλιά πόλη και τον θαυματουργό της πολιτισμό.
Επίσης, περιπλανιέται στα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης εκφράζοντας την έκπληξη του για την σαγηνευτική ομορφιά που λάμπει στην ιστορία των αιώνων και την κατατάσσει στις πιο θαυματουργές πόλεις του κόσμου. Υποστηρίζει πως παρόλο που τα ελληνικά κτίρια είναι λιγοστά εκεί ολοκληρώνουν με την επιβλητική τους μεγαλοπρέπεια τα ωθομανικά κτίρια με αποτέλεσμα ένα θέαμα μοναδικό και έτσι προτείνει στον περιηγητή της Πόλης να ενωθεί και να βιώσει στον εσωτερικό του κόσμο την αύρα και την μαγεία που εκπέμπει.
Ακόμη προσπερνά με συντομία τον γαλλικό πολιτισμό και επισημαίνει πως παρόλη την αλαφρότητα του έχει μεγάλο φάσμα γνώσεων και πνεύματος, αλλά κινδυνεύει να εξαφανιστεί από τον εκμοντερνισμό που αποτελεί έμμονη ιδέα των Γάλλων.
Τέλος, καταλήγει στα δύο όμορφα νησιά της Κυκλαδικής Ελλάδας, την Άνδρο και την Μύκονο. Θίγει πως αν και η Άνδρος είναι πιο όμορφη από τη Μύκονο δεν αναπτύσσει τους τουριστικούς της πόρους λόγω του ότι πραγματοποιεί άλλες ασχολίες σε αντίθεση με την Μύκονο που έλκει τους τουρίστες λόγω του ανόθευτου νησιωτικού της πολιτισμού.
Εν κατακλείδι, ο συγγραφέας συμπεραίνει πως όλοι οι πολιτισμοί έχουν ιδιαίτερα και σαγηνευτικά χαρακτηριστικά όμως το πιο σπάνιο από αυτά είναι να τα διατηρήσουν ανόθευτα από κινδύνους όπως ο εκμοντερνισμός και η βιομηχανοποίηση που απειλούν την ταυτότητα τους.

Μυθιστορήματα:
Ο συνταγματάρχης Λιάπκιν, 1933, Χίμαιρα, 1936. Αναθεωρημένο ως Η Μεγάλη Χίμαιρα, 1953, Γιούγκερμαν, 1938, Τα στερνά του Γιούγκερμαν, 1941 (προηγούμενη μορφή του έργου ήταν οι δύο νουβέλες Το βουνό των λύκων και Ο γυρισμός του Γιούγκερμαν), Λειτουργία σε λα ύφεσις, 1943, Νυχτερινή ιστορία, 1943, Το χαμένο νησί, 1943, Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου, 1944, Ο μεγάλος ύπνος, 1946, Αίμα χαμένο και κερδισμένο, 1947,Τα στερνά του Μίχαλου, 1949, Άμρι α Μούγκου (Στο χέρι του Θεού), 1954, Ο θάνατος κι ο Θόδωρος, 1954, Ο κίτρινος φάκελος (Α΄και Β΄), 1956, Σέργιος και Βάκχος (Α΄και Β΄), 1959, Το 10 (ημιτελές), 1964, Η θαυμαστή ιστορία των αγίων Σέργιου και Βάκχου, 1973
Διηγημάτα: Το συναξάρι των αμαρτωλών, 1935, Η λιτανεία των ασεβών, 1940, Νυχτερινή ιστορία, 1943, Το μπουρίνι, 1943, Πυρετός 1945,Το νερό της βροχής, 1950, Το μεγάλο συναξάρι, 1951, Η μεγάλη λιτανεία, 1956, Νεανικά διηγήματα, 1993,Ιστορίες αμαρτίας και αγιοσύνης, 2000
Άλλα έργα: Βασίλης Λάσκος, 1948, μυθιστορηματική βιογραφία, Η Ιστορία των Ελλήνων, 1952, Το μπαρ Ελδοράδο, θεατρικό, 1946, Κάρμεν, θεατρικό, 1948,Περιπλάνηση στον κόσμο, 2002, ταξιδιωτικό

2008, Έτος Καραγάτση
Με την έκδοση επετειακού λευκώματος ξεκινά ο εορτασμός
Έτος Καραγάτση ανακηρύσσεται το 2008 αφού συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του σημαντικού αυτού συγγραφέα που στο σύντομο διάστημα της ζωής του (1908-1960, 52 μόλις χρόνια) μας άφησε ένα εντυπωσιακό σε έκταση και σπουδαιότητα έργο.
Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) και το Υπουργείο Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) διοργανώνουν στο πλαίσιο του εορτασμού του έτους Καραγάτση εκδηλώσεις και δράσεις που έχουν στόχο να φωτίσουν εκ νέου το έργο του και συγχρόνως να το φέρουν σε επαφή με το ευρύτερο κοινό.
Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα των επετειακών αφιερωμάτων που οργανώνει κάθε χρόνο το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Υπουργείο Πολιτισμού – μας δίνουν μια καλή αφορμή να επανεξετάσουμε, κάτω από το πρίσμα μιας πιο σύγχρονης εποχής, συγγραφείς που σηματοδότησαν την ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας.
Το πρόγραμμα εκδηλώσεων για τον εορτασμό του έτους Καραγάτση περιλαμβάνει:
• Έκδοση του λευκώματος « Μ. Καραγάτσης – εκατό χρόνια από τη γέννησή του» που περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, λεπτομερές χρονολόγιο, αποσπάσματα από βιβλία του, καθώς και κριτικές που αναδεικνύουν σημαντικές πτυχές του έργου του Μ. Καραγάτση.
• Κινητή έκθεση – αφιέρωμα που αποτελείται από 20 ταμπλό με εργοβιογραφικά στοιχεία, εξώφυλλα βιβλίων, φωτογραφίες και άλλο αρχειακό υλικό με θέμα τη ζωή και το έργο του Μ. Καραγάτση. Συνοδεύεται από το ντοκιμαντέρ «Μ. Καραγάτσης» που μας παραχώρησε ο σκηνοθέτης του Τάσος Ψαρράς, και ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα με στόχο την ενθάρρυνση εκδηλώσεων στην περιφέρεια.
• Διαγωνισμός Διασκευασμένου Σεναρίου Το ΕΚΕΒΙ αφιερώνει φέτος τον καθιερωμένο διαγωνισμό στον Μ. Καραγάτση και καλεί τους υποψήφιους σεναριογράφους να ανατρέξουν στο πλούσιο έργο του και να διασκευάσουν κάποιο από τα πολλά διηγήματα ή μυθιστορήματα του σε σενάριο (υποβολή αιτήσεων 1-15 Ιουλίου 2008) .
• Διημερίδα με θέμα «Όψεις του Μ. Καραγάτση» η οποία θα πραγματοποιηθεί στη Στοά του Βιβλίου, 3 και 4 Οκτωβρίου, με τη συμμετοχή μελετητών του έργου του.
Λεύκωμα Μ. Καραγάτση
Με αφορμή την επέτειο των εκατό χρόνων από τη γέννηση του Μ. Καραγάτση, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) εξέδωσε ειδικό επετειακό λεύκωμα, σε επιμέλεια του συγγραφέα Δημήτρη Αγγελή και σχεδιασμό τουΣταύρου Κούλα.
Στόχος της έκδοσης αυτής είναι να αναδείξει το πολύπλευρο έργο ενός πεζογράφου που αγαπήθηκε όσο λίγοι από το αναγνωστικό κοινό για τη σύνθετη και ευφάνταστη πλοκή των αφηγημάτων του, την καταιγιστική τους δράση, τις ψυχογραφικές αναλύσεις και τον προκλητικό τους ερωτισμό.

Tο λεύκωμα περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, λεπτομερές χρονολόγιο, αποσπάσματα από βιβλία του, καθώς και κριτικές που αναδεικνύουν σημαντικές πτυχές του έργου του Μ. Καραγάτση, φανερώνοντας ότι ο προβληματισμός του για τη δεξίωση του ξένου και του άλλου, οι εσωτερικές συγκρούσεις που βασανίζουν τους ήρωές του και η κοινωνική του κριτική καθιστούν τα βιβλία του παντοτινά επίκαιρα.
Η δομή του λευκώματος χωρίς να παραγνωρίζει τους παλιότερους κριτικούς, θέλει να φέρει στο προσκήνιο μια καινούργια ανάγνωση του συγγραφέα. Βλέπουμε μέσα στις σελίδες του τον άνθρωπο Καραγάτση, τον αφηγητή, τον ερωτικό, τον ονειρικό, τον φροϋδικό, τον αιρετικό, τον τραγικό, τον νεωτερικό, τον παντοτινά νέο Καραγάτση.

Το ΕΚΕΒΙ ευχαριστεί την κ. Μαρίνα Καραγάτση για την παραχώρηση φωτογραφικού και αρχειακού υλικού.
Το λεύκωμα «Μ. Καραγάτσης - εκατό χρόνια από τη γέννησή του» διατίθεται στην τιμή των 12 ευρώ στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.
Πληροφορίες: ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΚΕΒΙ, Τηλ.: 210-3248341-2.
Βραβεία Διασκευασμένου Σεναρίου 2008

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) προκηρύσσει για τέταρτη χρονιά διαγωνισμό για τα Βραβεία Διασκευασμένου Σεναρίου, ένα για ταινία μεγάλου μήκους και ένα για ταινία μικρού μήκους με θέμα τον Μ. Καραγάτση.Φέτος, οι υποψήφιοι καλούνται να ανατρέξουν στο έργο του Μ. Καραγάτση και να διασκευάσουν κάποιο από τα πολλά διηγήματα ή μυθιστορήματα του σε σενάριο. Η επιλογή του φετινού θέματος έγινε στα πλαίσια του εορτασμού του «Έτους Καραγάτση».

Η κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από τον πρόεδρο του ΕΚΕΒΙ κ. Πέτρο Μάρκαρη ,τον συγγραφέα και πρ. πρόεδρο του ΕΚΕΒΙ κ. Δημήτρη Νόλλα, την δημοσιογράφο – κριτικό κινηματογράφου κ. Μαρία Κατσουνάκη, την σκηνοθέτη κ. Φωτεινή Σισκοπούλου και τον συγγραφέα και σεναριογράφο κ. Νίκο Παναγιωτόπουλο, θα κρίνει ολοκληρωμένα σενάρια (όχι περιλήψεις, treatments κλπ).
Θα κριθεί όχι αποκλειστικά η πιστότητα στην πλοκή του πρωτότυπου, όσο η απόδοση του πνεύματος του συγκεκριμένου λογοτεχνικού έργου.

Το ΕΚΕΒΙ θα επιβραβεύσει με 7.000 ευρώ ένα σενάριο ταινίας μεγάλου μήκους και με 3.000 ευρώ ένα σενάριο ταινίας μικρού μήκους, βασισμένα σε ελληνικό λογοτεχνικό έργο. H απονομή των βραβείων θα γίνει για το σενάριο ταινίας μεγάλου μήκους στην διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2008 και για το σενάριο ταινίας μικρού μήκους στη διάρκεια του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2008.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν ή να στείλουν ταχυδρομικά τη συμμετοχή τους (6 αντίτυπα του σεναρίου, βιογραφικό σημείωμα και σαφή αναφορά του λογοτεχνικού έργου που έχει διασκευαστεί) από την 1 Ιουλίου 2008 έως τις 15 Ιουλίου 2008 στη διεύθυνση:

ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΒΛΙΟΥ
«Βραβεία Διασκευασμένου Σεναρίου»
Αθανασίου Διάκου 4
117 42 Αθήνα
Κινητή έκθεση – αφιέρωμα στον Μ. Καραγάτση
Κινητή έκθεση – αφιέρωμα που αποτελείται από 20 ταμπλό με εργοβιογραφικά στοιχεία, εξώφυλλα βιβλίων, φωτογραφικό και αρχειακό υλικό για τη ζωή και το έργο του Καραγάτση.
Η έκθεση αυτή ταξιδεύει ως παιδαγωγικό υλικό σε σχολεία όλης της χώρας, αλλά και σε δημόσιες βιβλιοθήκες ή πολιτιστικούς χώρους για να πλαισιώνει εκδηλώσεις με αφορμή το έργο του συγγραφέα. Όπως και οι προηγούμενες κινητές εκθέσεις (για τους Παπαδιαμάντη, Εμπειρίκο, Ξενόπουλο, Σικελιανό, Παλαμά, Καζαντζάκη, Θεοτοκά και Εγγονόπουλο) θα συνεχίσει να περιοδεύει στη χώρα και μετά το 2008.
Η έκθεση συνοδεύεται από το ντοκιμαντέρ «Μ. Καραγάτσης» που παραχώρησε ο σκηνοθέτης τουΤάσος Ψαρράς.
Στόχος του ΕΚΕΒΙ είναι να ενθαρρύνει τις εκδηλώσεις στην περιφέρεια δίνοντας κίνητρο σε πολιτιστικούς φορείς και χώρους (βιβλιοπωλεία, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα, έδρες νεοελληνικών σπουδών, δημοτικές βιβλιοθήκες, λέσχες ανάγνωσης κ.ά.) να φιλοξενήσουν την έκθεση και να οργανώσουν αντίστοιχες εκδηλώσεις για το ευρύ κοινό.
(πληροφορίες στο τηλ: 210-9200300, fax στο 210 9200305, e-mail: info@ekebi.gr)

2009-12-21T17:21:00.000+02:00

Ρούγκιο Αγγελική

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΡΑΧΗΛΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ;
Ο τράχηλος είναι το κατώτερο σημείο της μήτρας που συνδέεται με τον κόλπο. Ανάμεσα στο εξωτερικό και το εσωτερικό τμήμα του τραχήλου της μήτρας, υπάρχει μια πολύ ευαίσθητη περιοχή που υφίσταται αλλαγές σε διάφορους περιόδους της ζωής μιας γυναίκας όπως στην εφηβεία, στην εγκυμοσύνη, στην εμμηνόπαυση και είναι ένα σημείο από όπου ξεκινά ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας.

ΠΟΣΟ ΣΥΧΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ;
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας αποτελεί τη δεύτερη πιο συχνή αιτία θανάτου από καρκίνο στις γυναίκες ηλικίας 15 έως 40 χρονών. 40 γυναίκες πεθαίνουν καθημερινά στην Ευρώπη από μια νόσο που τώρα πλέον είναι δυνατόν να προληφθεί!!!

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ;
Σε αντίθεση με άλλους καρκίνους, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας δεν είναι κληρονομικός. Προκαλείται συνήθως από τον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV). Ορισμένοι τύποι αυτού του ιού μπορούν να μετατρέψουν τα υγιή τραχηλικά κύτταρα σε παθολογικά κύτταρα. Σε μικρό ποσοστό του προσβεβλημένου πληθυσμού και μέσα σε μεγάλο χρονικό διάστημα, κάποια από αυτά τα παθολογικά κύτταρα θα εξελιχθούν σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΑΥΤΟΝ;
Κάθε γυναίκα που έχει προσβληθεί από τους ιούς των ανθρωπίνων θηλωμάτων διατρέχει τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Η πρώτη μόλυνση από τον ιό συμβαίνει με την έναρξη των σεξουαλικών σχέσεων σε νεαρή ενήλικη ζωή ή στην εφηβεία, που είναι και η ηλικία που εμφανίζεται η μεγαλύτερη έκθεση στον ιό (16-26 ετών). Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το 40% όλων των γυναικών που νοσούν από το καρκίνο αυτόν βρίσκεται μεταξύ 35 και 54 ετών.

ΠΩΣ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ Ο ΙΟΣ;
Δυστυχώς ο ιός μεταδίδεται πολύ εύκολα από το ένα άτομο στο άλλο κυρίως μέσω σεξουαλικής αλλά και δερματικής επαφής με τη γεννητική περιοχή. Η χρήση δηλαδή προφυλακτικού είναι απαραίτητη.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΑΥΤΟΥ;
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας αφορά κάθε γυναίκα. Ο τακτικός έλεγχος με την κυτταρολογική εξέταση κατά Παπανικολάου είναι ένας απλός και αποτελεσματικός τρόπος για να εντοπίσουμε τυχόν παθολογικά ευρήματα όσο το δυνατόν νωρίτερα και να διαγνώσουμε το καρκίνο του τραχήλου της μήτρας έγκαιρα, όταν βρίσκεται δηλαδή σε προκαρκινικό ή αρχόμενο στάδιο.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ;
Ένας τρόπος πρόληψης του καρκίνου της μήτρας είναι το τετραδύναμο εμβόλιο. Το εμβόλιο μπορεί να προλάβει και τις προκαρκινικές βλάβες του αιδοίου και του κόλπου καθώς και τα οξυτενή κονδυλώματα.
• Σε ποιους απευθύνεται το εμβόλιο;
Το τετραδύναμο εμβόλιο απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους ηλικίας 9-15 ετών και σε γυναίκες ηλικίας 16-26 ετών.
• Πόσο αποτελεσματικό είναι το εμβόλιο;
Το τετραδύναμο εμβόλιο αποδείχθηκε 100% αποτελεσματικό στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, του καρκίνου του αιδοίου, του κόλπου και των οξυτενών κονδυλωμάτων που προκαλούνται από τους τύπους 6, 11, 16 και 18.
• Πως χορηγούνται τα υπάρχοντα εμβόλια HPV;
Το τετραδύναμο εμβόλιο γίνεται σε 3 δόσεις:
1η δόση, 2η δόση: 2 μήνες μετά την πρώτη δόση
3η δόση: 6 μήνες μετά την πρώτη δόση
Και οι 3 δόσεις πρέπει να δίνονται μέσα σε περίοδο 1 έτους. Χορηγείται με ενδομυική ένεση κατά προτίμηση στο βραχίονα. Ο εμβολιασμός δεν ενδείκνυται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

2009-12-21T17:20:00.000+02:00

Ρούγκιο Αγγελική

ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΤΟ " Σ'ΑΓΑΠΩ ".....

ΑΓΓΛΙΚΑ: I love you
ΓΑΛΛΙΚΑ: Je t' aime
ΙΤΑΛΙΚΑ: Ti amo
ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ: Ich liebe Dich
ΙΣΠΑΝΙΚΑ: Te quiero
ΑΛΒΑΝΙΚΑ: Te dua
ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ: Obicham te
ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΖΙΚΑ: Mahai ka ta
ΟΥΓΓΡΙΚΑ: Szeretlek
ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΑ: Kimi o ai shiteru
ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΚΑ: Amo-te
ΡΩΣΙΚΑ: Ya vas liubliu
ΤΟΥΡΚΙΚΑ: Seni seviyurum

2009-12-21T17:19:00.000+02:00

Ρούγκιο Αγγελική

ΦΟΒΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ.....
ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ!

• Φοβάσαι τις...γενειάδες; Έχεις πωγωνοφοβία!
• Φοβάσαι μήπως γρατσουνιστείς; Έχεις αμυχοφοβία!
• Φοβάσαι τον εαυτό σου; Έχεις αυτοφοβια!
• Φοβάσαι ένα συγκεκριμένο όνομα; Έχεις ονοματοφοβία!
• Φοβάσαι να πιεις οτιδήποτε; Έχεις διψοφοβία!
• Φοβάσαι τα άδεια δωμάτια; Έχεις κενοφοβία!
• Φοβάσαι να φοβάσαι; Έχεις φοβιοφοβία!
• Φοβάσαι τα πάντα; Έχεις πανφοβία!
• Φοβάσαι τη φωτιά; Έχεις πυροφοβία!
• Φοβάσαι τα μικρόβια; Έχεις μικροφοβία!
• Φοβάσαι τα λουλούδια; Έχεις ανθοφοβία!
• Φοβάσαι να είσαι ευτυχισμένη; Έχεις χαιροφοβία!
• Φοβάσαι να πέσεις στο κρεβάτι; Έχεις κλινοφοβία!
• Φοβάσαι το θόρυβο; Έχεις φωνοφοβία!
• Φοβάσαι τον πάγο και την παγωνιά; Έχεις κρυοφοβία!
• Φοβάσαι τους καθρέφτες; Έχεις κατοπτροφοβία!
• Φοβάσαι την υγρασία; Έχεις υγροφοβία!
• Φοβάσαι τη γύμνια (τη δική σου ή των άλλων); Έχεις γυμνοφοβία!
• Φοβάσαι τη τιμωρία; Έχεις ποινοφοβία!
• Φοβάσαι τα σοκ; Έχεις ορμηφοβία!
• Φοβάσαι μη σε κλέψουν; Έχεις κλεπτοφοβία ή αρπαξοφοβία!
• Φοβάσαι τις σκιές; Έχεις σκιοφοβία!
• Φοβάσαι να κοιμηθείς; Έχεις υπνοφοβία!
• Φοβάσαι τη μοναξιά; Έχεις ερημοφοβία!
• Φοβάσαι να κάτσεις στο τραπέζι με 13 άτομα; Έχεις τρεισκαιδεκοφοβία!
• Φοβάσαι τα ταξίδια; Έχεις οδοφοβία!
• Φοβάσαι μήπως τραυματιστείς; Έχεις τραυματοφοβία!
• Φοβάσαι τις λέξεις; Έχεις λογοφοβία!

Συμβουλές για την προφύλαξη από τη νέα γρίπη

2009-12-10T22:43:00.001+02:00

Αναστασία Νικολαΐδου

Οι περισσότεροι από εμάς ενημερωνόμαστε σε καθημερινή βάση για τις εξελίξεις που αφορούν στη νέα γρίπη, εν μέρει όμως πανικοβαλλόμαστε διερωτώμενοι τι θα μπορούσαμε να κάνουμε προκειμένου να προστατευθούμε όσον το δυνατόν καλύτερα από τούτη τη νέα ίωση προτού έρθει ο χειμώνας.
Παράλληλα, καταναλώνουμε μεγάλες ποσότητες τροφών οι οποίες όμως δεν διαθέτουν πάντα όλα εκείνα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά που θα δυναμώσουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Το καλύτερο λοιπόν που έχουμε να κάνουμε, πέρα από το να φροντίζουμε την υγεία μας και να τηρούμε τους κανόνες υγιεινής, είναι να προσθέσουμε ορισμένες τροφές στο διαιτολόγιό μας οι οποίες θα θωρακίσουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα ενάντια στη νέα αυτή μορφή γρίπης.
Τροφές και συστατικά που ενισχύουν την άμυνα του οργανισμού είναι τα εξής:

Πρωτεΐνη: απαραίτητη για την αναδόμηση των κυττάρων και ιστών του σώματος.
Καλές πηγές πρωτεΐνης αποτελούν το κρέας (κατά προτίμηση δίχως πολύ λίπος), τα όσπρια, τα αυγά και η σόγια.
Όλες οι αντιοξειδωτικές ουσίες, με πρωτοπόρο τη βιταμίνη C - μια από τις ισχυρότερες αντιοξειδωτικές ουσίες που συμμετέχει σε πολλές διεργασίες στον ανθρώπινο οργανισμό. Εντοπίζεται σε ιδιαίτερα μεγάλες συγκεντρώσεις στα μάτια και σε μια ομάδα λευκών αιμοσφαιρίων που ονομάζονται ουδετερόφιλα, για προστασία ενάντια στο επιβλαβές για τον οργανισμό μας οξειδωτικό στρες.
Όλα τα φρούτα και τα λαχανικά περιέχουν βιταμίνη C, ωστόσο τα εσπεριδοειδή (πορτοκάλι, λεμόνι, γκρέιπ φρούτ) και τα ακτινίδια περιέχουν πολύ περισσότερο. Επίσης καλές πηγές είναι οι πιπεριές, η πατάτα, η ντομάτα, το λάχανο, ο μαϊντανός και η ρόκα.
Βιταμίνη Α: ενισχύει την άμυνα του οργανισμού. Αξιόλογες πηγές βιταμίνης Α είναι η κολοκύθα, η γλυκοπατάτα και το καρότο.
Ψευδάργυρος: συμβάλλει στην παραγωγή αντισωμάτων και είναι το ιχνοστοιχείο-κλειδί για την εύρυθμη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος σύμφωνα με αμέτρητες ερευνητικές ενδείξεις. Εμπεριέχεται στο κρέας και το ψάρι, όπως επίσης και στους ξηρούς καρπούς, τα όσπρια και τα προϊόντα ολικής αλέσεως.
Σκόρδο: αντιμικροβιακό, αντιιικό και αντιπαρασιτικό. Τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα. Κυκλοφορεί και σε μορφή σκευάσματος για όσους δεν συμπαθούν τη γεύση του ή τη δυσάρεστη οσμή που αφήνει στο στόμα.
Προβιοτικά: συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία του γαστρεντερικού συστήματος. 60% του ανοσοποιητικού μας συστήματος εδρεύει στη γαστρεντερική κοιλότητα, άρα ένα υγιές γαστρεντερικό συνεπάγεται και ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα. Η κατάχρηση αντιβιοτικών, όμως, καταστρέφει σταδιακά τη φυσική χλωρίδα του εντέρου, η οποία μπορεί να αναζωογονηθεί με την κατανάλωση γιαουρτιού, που είναι πλούσιο σε προβιοτικά.

Αναμφισβήτητα, οι αυξομειώσεις της θερμοκρασίας κάνουν τον οργανισμό μας πιο ευαίσθητο και επιρρεπή σε κρυολογήματα και ιώσεις, ενώ ο συνωστισμός που δημιουργείται στους εσωτερικούς χώρους τους κρύους μήνες αποτελεί πρόσφορο έδαφος για τη μετάδοσή τους.

Η φροντίδα της υγείας και η τήρηση των κανόνων υγιεινής είναι απαραίτητες, σε συνδυασμό με μια διατροφή πλούσια σε θρεπτικά συστατικά, η οποία θα θωρακίσει τον οργανισμό μας ενάντια σε κάθε είδους ίωση.

Για να ευθυμήσουμε...

2009-12-03T08:34:00.003+02:00

Η Αρτεμη και ο Φοίβος συζητούν:
- Το ήξερες πως οι Αρχαίοι Έλληνες έγραφαν πάνω σε πήλινες και μαρμάρινες πλάκες;
- Φαντάσου πόσο θα κουράζονταν οι ταχυδρόμοι!!!

Ο δάσκαλος μαλώνει ένα μαθητή για την έκθεση του:
"Δεν ντρέπεσαι, τι έκθεση είναι αυτή! Σύνθεση κακή, κείμενο γεμάτο λάθη, γράψιμο ελεεινό. Θα τη δείξω στον μπαμπά σου..."
"Καλά θα του κάνετε, γιατί εκείνος την έγραψε. Δεν μπορώ να τα ακούω εγώ μια ζωή!"

2009-11-27T21:25:00.000+02:00

Ρούγκιο Αγγελική, Γ3
ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ

Προεφηβεία:9-10 ετών
Εφηβεία:
-Πρώτη εφηβική φάση: Αλλαγές στην εμφάνιση και στην συμπεριφορά(11-12 ετών)
-Μέση εφηβική φάση: Απομόνωση / σημασία της ομάδας(13-15 ετών).
-Όψιμη εφηβική φάση: Αρχή του τέλους(15-18 ετών).
Μετεφηβική περίοδος: 18-22 ετών.
Ενηλικίωση: από τα 22 και μετά.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙ ΟΧΙ

ΟΧΙ
• Να μην προσπαθούν να λύσουν τα οικογενειακά θέματα χωρίς να ανακατεύουν τα παιδιά τους, πιστεύοντας ότι η εξεύρεση λύσης είναι μόνο δικό τους θέμα. Τα προβλήματα της οικογένειας αφορούν και τα παιδιά.
• Να μην αντιλαμβάνονται μόνο την αρνητική πλευρά της νέας κατάστασης, με αποτέλεσμα να σκέφτονται: "Είμαι απελπισμένη. Ο Παμπλίτο έχει ξεφύγει από τον έλεγχο. Δεν μπορώ να τον κάνω καλά".

ΝΑΙ
• Να θεωρούν ότι ο νέος χρειάζεται ένα σίγουρο μέρος για να επιδείξει και να δοκιμάσει τις πνευματικές του ανησυχίες. Όταν συζητά με τους γονείς του για την αδικία στον κόσμο, τα ναρκωτικά, για το σεξ, όταν υπερασπίζεται με πάθος την ελευθερία, ανακαλύπτει μέχρι που μπορεί να φτάσει με τη νέα του πνευματική ανεξαρτησία.
• Να ακούν τις απόψεις του ακόμα και αν δεν τις συμμερίζονται. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν καλύτερα πως σκέφτεται το παιδί και ο μοναδικός τρόπος για να δρομολογήσουν σωστά το μέλλον.

ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΣΤΟΝ ΕΦΗΒΟ

 Χαμηλή αυτοεκτίμηση, κακή εικόνα για τον ίδιο του τον εαυτό
 Βαθιά κατάθλιψη. Κλαίει μόνος του χωρίς λόγο και το κάνει αρκετά συχνά
 Συναισθηματικό κενό. Σε κάποιες περιπτώσεις, το συναίσθημα αυτό τον κάνει να αναζητεί διαρκώς νέα ερεθίσματα. Ρίχνεται με ενθουσιασμό σε συναρπαστικές δραστηριότητες ,τις οποίες, όμως, εγκαταλείπει εντελώς ξαφνικά, για να αναζητήσει απελπισμένα μια άλλη οποία ελπίζει ότι θα εξαφανίσει ή θα αμβλύνει το κενό που υπάρχει στη ζωή
 Υπερβολική κούραση εξαιτίας της αϋπνίας
 Απαισιοδοξία. Καμιά φορά επεκτείνεται και στο ίδιο του το σώμα
 Αισθήματα ενοχής για γεγονότα του παρελθόντος που έχουν ήδη ξεπεραστεί
 Άγχος, ένταση και εκνευρισμός που ειδικά τα κορίτσια προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τρώγοντας
 Απόπειρα αυτοκτονίας

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

 Τραβάει τη προσοχή για το ντύσιμο, το λεξιλόγιο ή τον μη βίαιο τρόπο με τον οποίο ενεργεί
 Κλείνεται στο δωμάτιο του. Το διακοσμεί όπως θέλει
 Δεν κάνει τα μαθήματα του και ξεχνάει τις υποχρεώσεις του στο σπίτι
 Έρχεται σε σύγκρουση με τους γονείς, γιατί εναντιώνεται στους κανόνες που του θέτουν
 Τσακώνεται αλλά χωρίς να έρχεται στα χέρια με τα αδέρφια του
 Το σκάει από κάποια μαθήματα ή κάνει κοπάνα με τη παρέα του από το σχολείο
 Το σκάει το βράδυ από το σπίτι χωρίς να το καταλάβουν οι γονείς του

ΕΙΠΑΝ...

2009-11-23T14:05:00.002+02:00

Ιδιοφύΐα είναι 1% έμπνευση και 99% κούραση.
Thomas Alva Edison

2009-11-18T20:54:00.000+02:00

Μαντινάδα λέγεται το δίστιχο που εκφράζει κάποιο μήνυμα, μαντάτο, κάτι ως ο χρησμός, διαφορετικά έχουμε απλώς δίστιχο. Η αιτία άλλωστε και για την οποία αφενός όταν ειπωθεί μια μαντινάδα, οι άλλοι προσπαθούν να μαντεύσουν σε ποιο απευθύνεται ή τι μήνυμα περικλείει και αφετέρου άλλο μαντιναδολόγος (αυτός που γράφει μαντινάδες) και άλλο ριμαδόρος ( = αυτός που γράφει δίστιχα, ρίμες).

Η μαντινάδα τη δουλεία του τηλέγραφου κάνει
πέμπει ο νιος τα σήματα κι η κοπελιά τα πιάνει
(Γ. Λέκας, πρόεδρος Κρητών στιχουργών)

Καράβι της παράδοσης είναι η μαντινάδα
Και κουβαλά νοήματα, ήθος και νοστιμάδα (Κ. Καλέργης, συγγραφέας)

Απλώς και κατ’ επέκταση «μαντινάδα» λέγεται κάθε δεκαπεντασύλλαβο και ομοιοκατάληκτο δίστιχο που εκφράζει κάποιο συναίσθημα ή δίδει κάποια πληροφορία ή διαπίστωση κ.α.

2) Οι μαντινάδες είναι απρόσωπος λόγος, δηλαδή δεν φανερώνουν είτε το πρόσωπο στο οποίο απευθύνονται είτε το μήνυμα που περικλείουν (το περιεχόμενό τους) και γι αυτό άλλωστε και καλούνται έτσι, από το μαντεύω – μαντινάδα.
3) Οι μαντινάδες είναι και ο λόγος έκφρασης της μαντικής, του κλήδονα. Δηλαδή οι μαντινάδες είναι αφενός χρησμολογία και αφετέρου κάτι ως οι ψαλμοί στη Θρησκεία.

B2

2009-11-18T20:36:00.000+02:00

Μην ξεχάσεις...

2009-11-18T19:53:00.000+02:00

20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα διακήρυξης και υπογραφής της σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού
21 Νοεμβρίου: Παγκόσμια ημέρα τηλεόρασης

2009-11-18T19:20:00.000+02:00

«Μεγάλωσα σαν γιος καλοστεκούμενων / ανθρώπων. Οι γονείς μου μού φορούσαν / γιακά, μ’ έμαθαν τις συνήθειες εκείνων / που έχουν υπηρέτες και με δίδαξαν / πώς να διατάζω. Αλλά, όταν μεγάλωσα / και είδα γύρω μου, οι άνθρωποι της / τάξης μου δεν μ’ άρεσαν, το να διατάζω / δεν ήταν του γούστου μου, ούτε και το / να με υπηρετούν. Γι’ αυτό εγκατέλειψα / την τάξη μου και συντρόφεψα με τους / μικρούς, φτωχούς ανθρώπους».

Μπ. Μπρεχτ